ਹੁਕਮੀ ਲਹਿਜੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ।

"ਸਾਹਬ, ਪੂਰੀ ਸੁਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ।" ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਆਪ ਵੀ ਕੁਛ ਸੁਨਾਣ ਦੇ ਰੌਂ ਵਿਚ ਸੀ।

“ਪੂਰੀ ਠਾਠ ਨਾਲ। ਏਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਝਕਣਾ ਈਂ ? ਹਾਂ ਫਿਰ।”

ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਖੰਘੂਰਾ ਮਾਰ ਕੇ ਗਲਾ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। ਏਨੇ ਤਕ ਬਾਕੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਹਦੇ ਉਦਾਲੇ ਘੇਰਾ ਆ ਪਾਇਆ। ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪਿੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਵੱਲ ਸਤਕਾਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤਕਦਿਆਂ ਸੁਰ ਚੁੱਕੀ। ਉਹਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਕੰਨ ਉਤੇ ਤੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਿਸਲ ਹੋ ਗਈ:

"ਜਦ ਚੜ੍ਹੀ ਜਵਾਨੀ ਹੀਰ 'ਤੇ

ਉਹਦਾ ਰੂਪ ਗਿਆ ਨਸ਼ਿਆ

ਉਹ ਕੂਕੇ ਅੰਦਰ ਬੇਲਿਆਂ

ਆਖੇ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਹਾਣ ਮਿਲਾ

ਉਹਦੀ ਪੰਜਾਂ ਪੀਰਾਂ ਮੰਨ ਲਈ

ਦਿੱਤਾ ਰਾਂਝਣ ਝੋਲੀ ਪਾ

ਪਰ ਕੈਦੋ ਸੇਹ ਦੇ ਤੱਕਲੇ

ਦਿੱਤੀ ਅੱਗ ਸੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਾ

ਦੋ ਜਿੰਦਾਂ ਸੜ ਕੇ ਮਰ ਗਈਆਂ

ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨਾ ਮਾਰੀ ਧਾਹ

ਫਿਰ ਸਾਹਿਬਾਂ ਮਿਰਜ਼ੇ ਲਾ ਲਈਆਂ

ਵਿਚ ਜ਼ਾਮਨ ਰੱਖ ਖ਼ੁਦਾ

ਓਥੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ ਇਸ਼ਕ ਦੇ

ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਭਰਾ

ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਚੁੱਕ ਖਿਡਾਇਆ ਗੋਦ ਸੀ

ਉਹ ਰੱਤ ਵਿਚ ਰਹੇ ਈ ਨਾ

ਅੱਜ ਅਸਾਂ ਵੀ ਭੁੱਲ ਕੇ ਲਾ ਲਈਆਂ

ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਬਕ ਲਿਆ

ਏਥੇ ਰੂਪ ਕੈਦੋ ਦਾ ਧਾਰ ਕੇ