ਵਿਚ ਮਜ਼ਬ ਖਲੋਤਾ ਆ

ਉਹਨੇ ਦੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਛੋੜ ਕੇ

ਦਿੱਤੇ ਅੱਗ ਦੋਜ਼ਕ ਦੀ ਪਾ

ਕਦ ਆਸ਼ਕ ਤੇ ਮਾਸ਼ੂਕ ਦੇ

ਏਥੇ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਈ ਚਾੱ

ਓ, ਜੱਟਾ ਪਿਆਰਿਆ-ਆ।"

"ਵਾਹ ਉ, ਜੱਟਾ ਪਿਆਰਿਆ।" ਵਾਹ! ਚੁਫੇਰਿਓਂ ਵਾਜਾਂ ਆਈਆਂ।

"ਸਾਹਬ। ਇਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੁਣ ਲੁਕਾਈ ਬੈਠਾ ਏ।" ਉਸਤਾਦ ਬੱਚਿਤਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਪਿਛਲੇਰੇ ਸਾਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹਨੂੰ ਖਿੱਚ ਧੂਹ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਆਹ ਗੌਣ ਵੱਲੋਂ ਤਾਂ, ਮਖ: ਹੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੂ।"

"ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ! ਗੁਰਮੁਖੀ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਏਂ ਵਾਹਵਾ ?" ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਨੇ ਨਵਾਂ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।

"ਜੀ ਸਾਹਿਬ ਜੀ।"

"ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਬਾਬਾ ਜੀ (ਗਰੰਥੀ) ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।"

"ਠੀਕ ਏ ਸਾਹਬ।" ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਫ਼ੌਜੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

"ਪਰ ਖੇਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਗਾ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਏਧਰ ਤਰੱਕੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ ਸਮਝਿਆ ?"

"ਠੀਕ ਏ ਸਾਹਬ।" ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਫਿਰ ਵੀ ਓਹਾ ਉੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਫ਼ੌਜੀ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਉੱਤੇ-ਆਪਣੇ ਅਫ਼ਸਰ ਵਾਸਤੇ-ਚੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

"ਸਾਹਬ। ਨਾਲੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਰਹਿ ਵੀ ਖੇਡਾਂ ਈ ਖੇਡਾਂ ਗਈਆਂ ਨੇ, ਜਿਸ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁੰਡੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਦਾ ਨਾਂ ਏਂ। ਅੱਗੇ ਜਵਾਨ ਜੰਗਾਂ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰੀਆਂ ਜਿੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬੱਸ ਖੇਡਾਂ ਈ ਨੇ। ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਾਡੇ ਕੋਈ ਨੇਤਾ ਤਾਂ ਏਹਾ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ।" ਉਸਤਾਦ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਵਿਅੰਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।

"ਸਾਡੇ ਲੀਡਰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਛ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਪਰ ਘਬਰਾਉ ਨਾ। ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਬਦਲਨੇ ਪੈਣਗੇ।" ਸੂਬੇਦਾਰ ਮੇਜਰ ਇਕ ਅਰਥ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਓਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ।