ਉਹਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਖੇੜਾ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਖੰਭਾਂ 'ਤੇ ਉੱਡਦੀ ਫਿਰਦੀ।

ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਸਬੀਰ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ, “ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਥਾਂ ਨਾ ਪਾ ਸੱਕੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸੱਕੀ। ਨੂਰਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲੀ ਨੀਂ। ਓਸੇ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋ ਗਏ ਨੇ। ਉਹਨਾਂ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਵੱਸ ਚਲਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਨੂਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦੀ। ਪਤੀ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਮੈਂ ਸੌਂਕਣ ਦਾ ਸੱਲ ਵੀ ਸਹਿ ਲੈਂਦੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਰੋਗ ਲੱਭ ਲਿਆ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮਝਣ ਦਾ ਯਤਨ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਚਲੋ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿਣ। ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਏਂ।" ਇਹਨਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਤ ਦਿਨੇ ਡੁੱਬੀ ਰਹਿੰਦੀ।

ਪਰ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਾ ਏਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਜਸਬੀਰ ਵੱਲੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੜਨ ਲੱਗਿਆਂ ਉਹਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਫੇਰ ਵੀ ਉਹ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਅਸਲੀ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੋਚਿਆ। ਨੂਰਾਂ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਸਨੂੰ ਆਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ। ਨੂਰਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਵਧੇਰੇ ਸੱਲ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਸੀ। ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਭੁੱਲਦਾ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦਾ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਫਿਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਉਸੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਟਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬਰਕੀ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਿਲਟਰੀ ਕਈ ਸਾਲ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਓਧਰ ਰਹਿ ਗਏ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੱਢ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਵੀ ਰਹੀ। ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਵਾਰ ਮੌਕਿਆ ਮਿਲਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕਿਸੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮਨੋ ਵਿਗਿਆਨੀ ਵਾਂਗ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਏਹਾ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦਾ। ਦੂਜਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਦਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਖੋਹ ਲਿਆ ਸੀ।