ਉਹਨੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਬੜੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਔਂਦਾ ? ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੀਤੂ ਵੱਲ ਇੱਕ ਟਕ ਵਿਹੰਦੇ ਓ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਲ੍ਹੇਟ ਫਿਰਦੇ ਨੇ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਹੇ ਸੌ ਸੌ ਸੁੱਖਣਾ ਸੁੱਖਦੀ ਆਂ: ਹੇ ਰੱਬ ਸੱਚਿਆ। ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਕਿਤੋਂ ਲੱਭ ਪਵੇ, ਹੁਣ ਵੀ ਲੱਭ ਪਵੇ। ਪਰ ਦੱਸੋ, ਕੋਈ ਪੇਸ਼ ਜਾਂਦੀ ਏ ? ਐਨਾ ਤੜਫਿਆ ਨਾ ਕਰੋ।"

"ਕਮਲੀਏ! ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਏ। ਗ਼ਮ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਏ ? ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਗ਼ਮ ਤੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਏ, ਪਰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੀ ਯਾਦ....।" ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਾਰਾ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ।

"ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਪੈਂਦਾ, ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਸਮਝ ਲਵੋ। ਮੇਰਾ ਵੱਸ ਚੱਲੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਗ਼ਮ ਆਪਣੀ ਜਾਨ 'ਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਢਾਰਸ ਦਿੱਤਿਆਂ ਈ ਸਰੇਗਾ।"

"ਬਥੇਰਾ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈਦਾ ਏ, ਪਰ ਗੇਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਨਾ : ਦਿਲ ਅੱਥਰਾ ਨਹੀਂਉਂ ਮੰਨਦਾ ਦੇ ਮੱਤਾਂ ਰਹੀ ਸਮਝਾ।"

ਸੋ ਜੋ ਵਾਹਗੁਰੂ ਆਖ ਕੇ। ਭਲਕੇ ਆਪਾਂ ਮਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚੱਲਾਂਗੇ। ਅੱਗੇ ਈ ਅੱਧੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਬੀਤ ਗਈਆਂ ਨੇ ਅੱਜ ਭਲਕ ਕਰਦਿਆਂ।" ਜਸਬੀਰ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈ।

ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਲੇਟਿਆ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਮਕੀਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਢਲੀ ਰਾਤ ਉਹਦੀ ਮਾੜੀ ਜੇਹੀ ਅੱਖ ਲੱਗੀ। ਡੇਢ ਘੰਟੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਉਭੜਵਾਹੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਮੰਜਾ ਚੀਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਸਬੀਰ ਦੀ ਵੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ।

"ਕਿਉਂ ਕੀ ਗੱਲ ਏ? ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਜੇ ?" ਜਸਬੀਰ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਬਹਿ ਗਈ।

"ਬੜਾ ਭੈੜਾ ਸੁਫਨਾ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਇੱਕ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਦੀ ਲੰਘ ਰਹੇ ਆਂ। ਸ਼ਾਇਦ 'ਜੋੜ ਦਾ ਮੇਲਾ' ਏ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੀ ਹਿੱਕ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਰਛੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ 'ਹਾਏ, ਭਾਊ, ਹਾਇ ਭਾਉ' ਕਰਦਾ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹੀਂ ਵਿੱਚ ਈ ਮਰ ਗਿਆ ਏ। ਬਸ, ਡਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ ਗਈ।"

"ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਆਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਜੀਹਦੇ ਬਾਰੇ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਫਨਾ ਆਵੇ, ਉਹਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸਗੋਂ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਖਵਰੇ ਕਿਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਮਿਲ ਈ