"ਤਕੜੇ ਹੋ ਜੌ ਜਵਾਨੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਲ ਪੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਿਆ ਜੇ। ਚੀਨ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਏ। ਡੂਢ ਡੂਢ ਗਿੱਠ ਜਿੰਨੇ ਬਉਣਿਆਂ ਫੀਨਿਆ ਦੇ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਮੂੰਹ ਭੁਆ ਦਿਹੈ। ਵੇਖਿਓ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਫਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੀਡਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ। ਫ਼ੌਜ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਲੋੜ ਤੇ ਕੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਏਗਾ। ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।" ਹੋਲਦਾਰ ਬੇਲਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਿਆਂ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
"ਸਾਹਬ। ਖਾਲਸਾ ਤਿਆਰ ਬਰ ਤਿਆਰ ਏ।" ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਅਫ਼ਸਰ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਸਲਿਊਟ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਕਿਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਪੁਜਾ ਲੈਂਦੇ।"
"ਘਬਰਾਉ ਨਾ। ਉਹ ਵੇਲਾ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਚੀਨ ਦੇ ਟਾਕਰੇ 'ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਾਬਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਾਰ ਕਰਨੇਂ ਉੱਕੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਚੀਨ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਚਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਅਜੇ ਹੋਰ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗਾ। ਛੇਤੀ ਜਾਂ ਪਿਛੇਤੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਭੂਹੇ ਆਏ ਹੋਏ ਡਿਕਟੇਟਰ ਕਰਾਰੇ ਹੱਥਾਂ ਬਿਨਾਂ ਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਔਣ ਲੱਗੇ।"
"ਬਾਬਾ! ਹੱਥ ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਹੜੇ ਪੀਹੜੀਆਂ ਤੱਕ ਯਾਦ ਰੱਖਣ। ਇਕੇਰਾਂ ਆਮੋ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਹੋ ਲੈਣ ਦਿਹ।" ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਖ ਕੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
"ਸਾਹਬ! ਇਉਂ ਉਡਾ ਦਿਆਂਗੇ ਇਉਂ।" ਬਾਲਮ ਰਾਮ ਨੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁਟਕੀ ਵਜਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
"ਬਾਬੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਕਾਹਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਏ। ਫ਼ੌਜਾਂ ਤਿਆਰ ਬਰ ਤਿਆਰ ਨੇ।" ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੂਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਚਾਰ ਵਜੇ ਤੜਕੇ ਉਸ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਫ਼ੀਰੋਜ਼ਪੁਰ ਤੋਂ ਕੂਚ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਸਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੋਰ ਫ਼ੌਜ ਆ ਗਈ।
ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਜਵਾਨ ਬੜੇ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋਸ਼ ਅੰਗੜਾਈਆਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫ਼ੌਜੀ ਟਰੱਕਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਉਹ ਗਿੱਧਾ ਪਾਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
