ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜੀ ਅਗਲੇ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਸਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਾਹਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਫ਼ੌਜੀ ਦਾ ਮਨ ਐਸਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੇਵਲ ਲੜਨ ਵਾਸਤੇ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਲੜਨਾ ਪਵੇ, ਫਿਰ ਉਹਦੇ ਜੋਸ਼ ਦਾ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ। ਹਰ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ-ਆਵਰ ਚੀਨ ਵਾਸਤੇ ਅਥਾਹ ਗੁੱਸਾ ਸੀ। ਚੀਨ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ-ਧਰੋਹ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਤੋਂ ਭਾਈ ਭਾਈ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਦੇਂਦਿਆਂ, ਉਹਨੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੇ ਫੇਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਹਰ ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੰਜ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਕ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਅਚਨਚੇਤ ਖ਼ਬਰ ਪਹੁੰਚੀ ਕਿ ਲੜਾਈ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਚੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਕੁਛ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਣੀਆਂ ਮੰਨ ਲਈਆਂ ਹਨ। ਅਮਨ ਪਸੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਵਰਤਮਾਨ ਜੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।

੫.

ਇਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਾਰੇ ਮੁਲਕ 'ਤੇ ਅਸਰ ਪਿਆ। ਚੀਨ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਣਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਗਿਆ। ਕੀ ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਕੀ ਧਾਰਮਕ, ਸਭ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਫ਼ੌਜ ਵਾਸਤੇ ਤੁਹਫ਼ੇ ਭੇਜੇ, ਜ਼ਖ਼ਮੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਖੂਨ ਦਿੱਤਾ। ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਨਤਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਸੀ ਕਿ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦਿਨ ਜਲੂਸ ਨਿਕਲਦੇ ਤੇ ਜਲਸੇ ਹੁੰਦੇ। ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਕਾਰਖ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਵਰਕਰ ਤੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਜਲੂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਚੀਨ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾਹਰੇ ਲਾਉਂਦੇ। ਜਿੰਨਾ ਗੁੱਸਾ ਉਹ ਪਰਗਟ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸਮਾਗਮ ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਦੇ ਹੀ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਧਾਰਮਕ ਉਤਸਵ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਓਥੇ ਚੀਨ ਨਾਲ ਹੋਈ ਟੱਕਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ। 2 ਜਨਵਰੀ 1963 ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਦਾ ਪੁਰਬ ਆ ਗਿਆ। ਸਿਰੀ ਨਗਰ ਦੀ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਨੇ ਇਸ ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਬੜੀ ਧੂਮ ਧਾਮ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਜਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਓਥੇ ਟਿਕੀ