ਹੋਈ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਪੁਰਬ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਹਬਾਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਿੰਦੂ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕੁਛ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਵੀ ਆਏ। ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰਵਾਨ ਪਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਕੁਛ ਵਜ਼ੀਰ, ਜਨਤਕ ਲੀਡਰ ਤੇ ਆਹਲਾ ਅਫ਼ਸਰ ਵੀ ਬੁਲਾਏ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਆਲ ਦੱਸੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਚੀਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਵੇਲੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਈ ਏਕਤਾ ਤੇ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਸਲਾਹੁਤਾ ਕਰਨਾ ਸੀ।

ਪਤਵੰਤੇ ਲੀਡਰ ਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਆਲ ਦੱਸ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ। ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥਣਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਗਲ-ਮਈ ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਸਟੇਜ ਸੈਕਟਰੀ ਨੇ ਅਗਲਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਸਾਧ ਸੰਗਤ। ਹੁਣ ਇੱਕ ਫ਼ੌਜੀ ਜਵਾਨ ਨਾਇਕ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਪੜ੍ਹੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਪੰਥ ਦੇ ਪਰਸਿੱਧ ਪਰਚਾਰਕ ਗਿਆਨੀ ਸਾਧੂ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਗੇ। ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਹੁਣ ਸ. ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਜੀ।"

ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਜੰਮਿਆ ਉੱਚਾ ਲੰਮਾ ਸੁਨੱਖਾ ਗੱਭਰੂ, ਫ਼ੌਜੀ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ, ਮਾਈਕ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਖਲੋਤਾ। ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਫਤਹਿ ਬੁਲਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ "ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਵਿਤਾ, ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਝਾਤ ਵਜੋਂ ਹੈ। ਲਿਖਿਆ ਹੈ :-

"ਜਦ ਭੀੜ ਬਣੀ ਸੀ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ

ਏਥੇ ਸੀ ਇਕਤਰਫਾ ਰਾਜ।

ਏਥੇ ਜ਼ੁਲਮ ਜਬਰ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਸੀ

ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾਵੇ ਲਾਜ।

ਤਦ ਪਿੜ ਵਿੱਚ ਝੰਡਾ ਗੱਡਿਆ

ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਮਹਾਰਾਜ।

ਉਹਦੀ ਡਾਢਿਆਂ ਨਾਲ ਅਜੋੜ ਸੀ

ਅਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਿਹਾਜ।

ਦੇ ਗੁੜ੍ਹਤੀ ਖੰਡੇਧਾਰ ਦੀ

ਉਸ ਦਿੱਤਾ ਬਦਲ ਸਮਾਜ।

ਉਸ ਗਿੱਦੜ ਸ਼ੇਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ