ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਫੇਰ ਉਠ ਕੇ ਖਲੋ ਗਿਆ। ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵੇਕਲਾ ਹੀ ਨਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਫਤਹਿ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਵੀਹ ਇੱਕੀ ਸਾਲ ਦਾ ਜਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਕੇਵਲ ਸਿੰਘ, ਪਿੰਡ ਕੋਟਲੀ ਥਾਨ ਸਿੰਘ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਨੀਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਹ 'ਵਾਲੋਂਗ ਦੀ ਚੌਂਕੀ 'ਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ। ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੋਲੋਂ ਗੋਲੀ ਸਿੱਕਾ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਅੱਠ ਚੀਨੇ ਉਸ ਜਵਾਨ ਨੇ ਬੰਦੂਕ ਨਾਲ ਕੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਕੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸਨੂੰ 'ਮਹਾਂਵੀਰ ਚੱਕਰ' ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਇਉਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ :-

"ਮੈਂ ਦੁਆਬੇ ਜੰਮਿਆਂ

ਜੋ ਜੋਧਿਆਂ ਦਾ ਅਸਥਾਨ

ਜਿੱਥੇ ਬਬਰਾਂ ਬੀਰ ਬਹਾਦਰਾਂ

ਵਾਰੀ ਦੇਸ ਲਈ ਜਿੰਦ ਜਾਨ

ਜਿੱਥੇ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਜਹੇ ਖੇਡ ਗਏ

ਢਾਡੀ ਵਾਰਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਣ

ਜਿਹੜੇ ਮੌਤ ਵਿਹਾਝਣ ਜਾਣਦੇ

ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ

ਅਸੀਂ ਸਿਰ ਦੇਣੋਂ ਨਾ ਸੰਗਦੇ

ਪਰ ਅਣਖ ਨਾ ਦੇਈਏ ਜਾਣ

ਅੱਜ ਨੀਫ਼ਾ ਦੀ ਸਰਹੱਦ 'ਤੇ

ਜੋ ਵੈਰੀ ਉਤਰੇ ਆਣ

ਉਹਨਾਂ ਸੁੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵੰਗਾਰ ਲਏ

ਪਰ ਬਚ ਕੇ ਹੁਣ ਨਾ ਜਾਣ

ਹੋ ਜੋ ਤਕੜੇ ਮੇਰੇ ਹਾਣੀਓਂ।

ਹੋਈਏ ਦੇਸ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨ

ਇਹ ਕਹਿ ਲਲਕਾਰਾ ਮਾਰਿਆ

ਜਦ ਕੇਵਲ ਸਿੰਘ ਬਲਵਾਨ

ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਸਿਰਲੱਥ ਸੂਰਮੇ

ਲੱਗ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਬਰਸਾਨ