ਓਪਰੇ ਗਭਰੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁਛ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਹਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ ? ਇਉਂ ਲੱਗਦਾ ਏ... ਇਉਂ ਲੱਗਦਾ ਏ, ਜਿਵੇਂ ਇਹਨੂੰ ਕਿਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਕਿੱਥੇ ? ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ? ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਾਇਦ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹਨੂੰ ਨਿੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ... ਚੇਤਾ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰ।" ਉਹਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਸਤੇ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾਈ।

ਮਰਦ ਖਿੜਕੀਓਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਮ੍ਹਣੀ ਸੇਧ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਛ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹਦੀ ਤੱਕਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਖਣੀ ਤੇ ਬੇ ਅਰਥ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਗੁਜ਼ਰੀਆਂ ਬੀਤੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸ ਇਕ ਅੱਖੋਂ ਮਰਦ ਨੇ ਧਿਆਨ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਤਾਂ ਓਪਰੇ ਗਭਰੂ ਨੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਜਿਆ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾ ਉਭਰ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਆਦਮੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੋਰੀ ਇਕ ਓਪਰੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇਹਦਾ ਖ਼ਾਵੰਦ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਅੱਖੋਂ ਕਾਣਾ। ਹਾਂ, ਇਹ ਅੱਖੋਂ ਕਾਣਾ ਹੀ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਜਨਾਨੀਆਂ ਆਹੁੰਦੀਆਂ ਸੀ, ਕਾਂ ਦੇ ਗਲ ਕੂੰਜ ਨਰੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਓਹਾ ਹੋਵੇ ? ਕੀ ਪਤਾ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਬੰਦਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬੰਦੇ। ਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਕਲਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ। ਨਾਲੇ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਤਾਂ ਇਕ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬੀਤ ਗਿਆ ਏ। ਮੈਂ ਓਦੋਂ ਸਾਂ ਵੀ ਛੋਟਾ ਈ। ਪੂਰਾ ਚੇਤਾ ਥੋੜਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਏ। ਪਰ.... ਪਰ.. । ਲੱਗਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਓਸੇ ਵਰਗੀ ਏ। ਪੁੱਛ ਵੇਖਾਂ ਭਲਾ ? ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਅਸਲੋਂ ਬੇਮੁਨਾਸਬ ਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਫੇਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂ ? ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫੇਰ ਉਸ ਉਦਾਸੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਜਾ ਟਿਕੀ।

ਨਾਲ ਦੇ ਮਰਦ ਦੀ ਅੱਖ ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੀ ਬੜੀ ਤੇਜ਼। ਉਹਨੇ ਝਟ ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਅੱਖ ਉਸ ਗੱਭਰੂ ਉੱਤੇ ਗੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਬੜੀ ਤਾੜਨਾ ਭਰੀ ਤੱਕਣੀ ਸੀ ਉਹ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਗ੍ਹਾ ਹੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ: "ਬੱਚੂ! ਹੁਣ ਦੱਸ। ਕੌਣ ਹੁੰਦਾ ਏਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੀਵੀ ਵੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਝਾਕਣ ਵਾਲਾ। ਖ਼ਬਰਦਾਰ ਜੇ... ।”

ਵਿਚਾਰੇ ਗੱਭਰੂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਤਰੇਲੀ ਆ ਗਈ। ਉਹਨੇ ਥੋੜਾ