ਜਿਹਾ ਪਾਸਾ ਮੋੜ ਕੇ ਨਿਗ੍ਹਾ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਈ। ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋ ਵਿਸਵਾ ਇਹ ਓਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ । ਭੁਲੇਖਾ ਪੂਰਾ ਪੈਂਦਾ ਏ, ਪਰ ਭੁਲੇਖਾ ਈ ਏ ਨਾ। ਨਕਸ਼ ਨਿਰੇ ਪੂਰੇ ਓਸ ਵਰਗੇ ਨੇ। ਅੱਗੇ ਰੱਬ ਜਾਣੇ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਓਹਦੇ ਵੱਲੇ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫੇਰ ਓਸੇ ’ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
"ਖਹੁੰ।" ਉਸ ਮਰਦ ਨੇ ਖੰਘੂਰਾ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਸਖ਼ਤ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸ ਗੱਭਰੂ ਨੂੰ ਇਉਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖੰਘੂਰਾ ਬੇ-ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਰੂਪ ਦਾ ਰਾਖਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, "ਉਇ, ਤੂੰ ਬੰਦੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ?" ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਕਿ ਅਗਲੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸਾਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੂਸਰੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
"ਲੇਟ ਜਾਹ, ਥੱਕ ਗਈਂ ਏਂ ਤਾਂ।" ਮਰਦ ਨੇ ਸਾਬਣ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਭਰਿਆ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ।
"ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੇਰਾਂ ਟੱਟੀ ਜਾਣਾ ਏਂ।"
"ਇਹ ਵਾਜ ਉਸੇ ਦੀ ਏ। ਬਿਲਕੁਲ ਓਹਾ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਚਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਏ ਤਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਪਛਾਨਣ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਓਹਾ ਏ।" ਉਸ ਗੱਭਰੂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ।
ਉਹ ਮਰਦ, ਬਾਂਹ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਬੀਮਾਰ ਸਾਥਣ ਨੂੰ ਟੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਆਇਆ। ਉਹਦੇ ਤਿਓੜੀਆਂ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸਾਫ ਪਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਬਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਗੱਭਰੂ 'ਤੇ ਬਰਸ ਪਿਆ, "ਕਿਉਂ ਜਨਾਬ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਲ ਤਾਂ ਬੜੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ਾਂ ਵਰਗੀ ਏ, ਪਰ ਜਿਸ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਬੀਵੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਭਲੇਮਾਣਸਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ....।"
"ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚੌਧਰੀ ਸਾਹਿਬ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਬੀਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਨੂਰਾਂ ਤੇ ਪੇਕੇ ਬਰਕੀ ਹਨ ?" ਉਸ ਗੱਭਰੂ ਨੇ ਬੜੀ ਆਜਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਹਾਂ। ਪਰ ਏਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਮਤਲਬ ?" ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਰੁਖ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਫੇਰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਏਹਾ ਪਛਾਣ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਨੂਰਾਂ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਬਾਬੇ ਇਲਮਦੀਨ ਦੀ ਧੀ ਏ ਨਾ ਇਹ?"
