“ਹਾਂ"

ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਾਈ ਸਮਝੀਏ। ਮੈਂ ਫੱਜੇ ਦਾ ਹਾਣ ਤੇ ਜਮਾਤੀ ਸਾਂ। ਨੂਰਾਂ ਭੈਣ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਛੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਡੋਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਸਤਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਏ। ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਅੱਠ-ਨੌਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਂ, ਜਦ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਛੜੇ ਆਂ। ਚੌਧਰੀ ਸਾਹਬ! ਮੇਰਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਗੁਸਤਾਖੀ ਮਾਫ਼, ਜੇ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਾਈ ਸਮਝ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਫੋਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿਹੈ ਤਾਂ। ਮੈਂ ਨੂਰਦੀਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਬਰਕੀ ਦਾ ਜੰਮਪਲ ਹਾਂ। ਆਪ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਦਿਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਨੂਰਾਂ ਭੈਣ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰੀ ਬਾਬਤ-ਨਾ ਜਾਣਾ-ਕੀ ਖ਼ਿਆਲ ਆਵੇਗਾ। ਆਪ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨਮੰਦ ਰਹਾਂਗਾ। ਅੱਗੇ ਆਪ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਗੱਭਰੂ ਆਜਜ਼ੀ ਤੇ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਮੀਆਂ ਜੀ। ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਨਾ ਬੋਲਦਾ। ਨੂਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ। ਬੀਮਾਰੀ ਦੇ ਸਬੱਬ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਏ। ਲਉ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਲੈ ਆਵਾਂ।"

ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਟੱਟੀ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਖੁਹਲੀ। ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਉਸਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਲੈ ਆਇਆ।

"ਨੂਰਾਂ ਭੈਣ! ਸਲਾਮ ਆਹਨਾਂ।" ਨੂਰ ਦੀਨ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਵਜੋਂ ਉਠ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਸ-ਸਲਾਮ।" ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧੀਮੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਇੱਕ ਬੇ- ਪਛਾਤੇ ਗੱਭਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਲਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

"ਇਹ ਮੀਆਂ ਜੀ ਬਰਕੀ ਤੋਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਫੱਜੇ ਦੇ ਦੋਸਤ।" ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਾਈ। "ਵੇਖੀਂ ਧੱਕਾ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਬਹਿ ਜਾਹ।"

ਗੱਡੀ ਦੇ ਖਲੋਣ ਨਾਲ ਵਾਹਵਾ ਧੱਕਾ ਲੱਗਾ। ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਖ਼ਬਰਦਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨੂਰਾਂ ਡਿੱਗਦੀ-ਡਿੱਗਦੀ ਮਸਾਂ ਬਚੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਡੋਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੱਡੀ ਮਸਾਂ ਦੋ ਮਿੰਟ ਖਲੋਣੀ ਸੀ। ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਬਾਹਰ ਝਾਕਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੋਇਆ। ਨੂਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਜਤਾਇਆ ਨਾ।

"ਇਹ ਮੀਆਂ ਜੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ।