ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਟੇਸ਼ਣ 'ਤੇ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਦੂਜੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਮਾਮ ਦੀਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੁਛ ਸਲਾਹ ਕਰਨੀ ਏਂ।" ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਉਤਰ ਕੇ ਦੂਜੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
"ਨੂਰਾਂ ਭੈਣ! ਸੁਣਾ, ਬਾਬੇ ਇਲਮਦੀਨ ਤੇ ਤਾਈ ਫ਼ਾਤਮਾ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਏ। ਹੋਰ ਫੱਜਾ ਪਿੰਡ ਈ ਹੁੰਦਾ ਏ ?" ਨੂਰ ਦੀਨ ਨੇ ਬੜੀ ਅਪਣੱਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਮੈਂ ਭਰਾ ਜੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨਹੀਂ।" ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਸੰਗਦਿਆਂ ਝਿਜਕਦਿਆਂ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੇਖ ਲੈ, ਸਤਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਸਿਆਣ ਲਿਆ ਏ। ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਲੋਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਯਾਦ ਨੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੰਡ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਨਾ।"
"ਤੂੰ.....ਤੂੰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਏਂ ?" ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਡਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
"ਹਾਂ। ਕਦੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤੂ ਹੁੰਦਾ ਸਾਂ। ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਵੀਰ ਪ੍ਰੀਤੂ। ਆਹ ਵੇਖ।" ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਥੋੜੀ ਜੇਹੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਂਹ ਕਰਕੇ ਉਹਨੇ ਗੁਰਮੁਖੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨੂਰਦੀਨ ਆਂ। ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੱਕਾ ਮੋਮਨ।" ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਫਿੱਕੀ ਜੇਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਰੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਕਰੁਣਾਮਈ ਸੀ।
"ਪ੍ਰੀਤੂ! ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਪ੍ਰੀਤ।" ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਇਉਂ ਕਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਬਰੜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਗੁੱਟ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਰ ਕੁਮਲਾ ਗਿਆ। ਉਹਦੀ ਸੂਰਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਸੀ।
"ਨੂਰਾ ਭੈਣ। ਹੋਸ਼ ਕਰ ਖਾਂ। ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤੂ ਆਂ। ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਛੋਟਾ। ਯਾਦ ਆਇਆ ?"
"ਹਾਂ ਯਾਦ ਏ। ਸਭ ਕੁਛ ਯਾਦ ਏ। ਸਭ ਕੁਛ ਯਾਦ ਏ।" ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਪਾਈ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਇਉਂ ਭਾਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਚਾਰ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਤ ਗਏ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਸੁੱਝੇ ਕੁਛ ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਨੂਰਾਂ
