ਥੱਕਿਆ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਉੱਘ ਸੁੱਘ ਨਾ ਨਿਕਲੀ। ਤੂੰ ਦੱਸ ਕਿਥੇ ਛਪਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੈਂ?"

"ਮੈਂ ? ਨੂਰਾਂ ਭੈਣ। ਕੁਛ ਨਾ ਪੁੱਛ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਬੀਤੀ ਏ। ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਨਿੰਮਾ ਵਾਲੇ ਤਕੀਏ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫ਼ਕੀਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਨਾ ਸਾਈਂ ਕੰਬਲੀ ਵਾਲਾ।"

"ਹਾਂ।"

"ਬੱਸ ਓਹਾ ਮੇਰੀ ਵਹੀ ਬਣ ਕੇ ਆ ਮਿਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸਾਂ। ਪਿਆਰਾ, ਪਾਲੇ ਕੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਜੰਗਲ ਬਹਿਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਘਰੋਂ ਇੱਕ ਪੈਲੀ ਦੂਰ ਗਿਆ ਸਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਉਹ ਕੰਬਲੀ ਵਾਲਾ ਸਾਈਂ ਮਿਲ ਪਿਆ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਹਿੱਕ ਵੱਲੇ ਛੁਰਾ ਸਿੱਧਾ ਕਰਕੇ ਝਿੜਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਖ਼ਬਰਦਾਰ ਜੇ ਕੁਸਕਿਓਂ ਤਾਂ ਜਾਨੋਂ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਅੱਠ ਕੁ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਅੰਞਾਣਾ ਈ ਤਾਂ ਸਾਂ। ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਏਨਾ ਸਹਿਮ ਗਿਆ ਕਿ ਮੂੰਹੋਂ ਵਾਜ ਤੱਕ ਨਾ ਨਿਕਲੀ। ਮੇਰਾ ਉਹ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਬੂਤਰ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਬਾਹੋਂ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਪਿੰਡੋਂ ਮੀਲ ਭਰ ਦੂਰ ਚਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕਿਆ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਮੈਂ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੜਕੇ ਜੇਹੇ ਮੈਂ ਬਾਬੇ ਇਲਮਦੀਨ ਦੀ ਵਾਜ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਲੈ ਕੇ ਵਾਜਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।"

"ਬਦ ਕਿਸਮਤਿਆ! ਤੂੰ ਓਦੋਂ ਈ ਬੋਲ ਪਵੇ ਆਂ।"

"ਬੋਲ ਕਿਵੇਂ ਪੈਂਦਾ। ਸਾਈਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, 'ਖਬਰਦਾਰ, ਜੇ ਕੁਸਕਿਓਂ ਵੀ। ਤੇਰੇ ਹਮੈਤੀ ਦੇ ਔਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਹਲਾਲ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ'। ਨੂਰਾਂ ਭੈਣ! ਓਦੋਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੱਟੀ ਏ ਹੁਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਭੈੜੀ ਏ।"

“ਉਹ ਹੋ! ਨਖਾਫਣਿਆਂ। ਤੇਰਾ ਕਿਸ ਜੁੱਗ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।"

"ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਦੇ ਲਹਿੰਦੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸੁੰਞੀ ਜੇਹੀ ਵਸਤੀ ਸੀ। ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਦਿਨ ਮੈਂ ਓਥੇ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਰਿਹਾ। ਬਾਹਰ ਕੀ ਹੋ ਰਹੀ ਏ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਫੇਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਰਗੋਧਾ, ਲੈਲਪੁਰ, ਝੰਗ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਲਈ ਫਿਰਿਆ। ਸਿਰ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਲਾਹੌਰ ਈ ਮੁੰਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਝੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸੁੰਨਤ ਵੀ ਕਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂਰਦੀਨ ਏਂ। ਪੁੱਤਰ ? ਸ਼ੈਤਾਨ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ। ਮੂੰਹੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਆਹੰਦਾ ਸੀ। ਤੇ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਏਂ, ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਮੈਂ