ਸਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਕੀ ਪੁੱਛਦਾ ਏਂ। ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲਾਟ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਕੱਟੀ ਏ।" ਨੂਰਾਂ ਹੁਭਕੀ-ਹੁਭਕੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਗ਼ਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ।
"ਉਹ ਹੋ।" ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਗਜ਼ ਜਿੱਡਾ ਹਉਕਾ ਨਿਕਲਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਏਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਨ 'ਤੇ ਖੇਡ ਕੇ ਵੀ ਓਧਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ।"
"ਹੁਣ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਹ। ਪ੍ਰੀਤੂ। ਹੁਣ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾ। ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖੀਂ ਨੂਰਾਂ ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਚਰਬੀ ਵਾਂਗ ਘੁਲ ਘੁਲ ਕੇ ਮੁੱਕ ਗਈ ਏ। ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਹੰਝੂ ਕੋਰ ਛੱਡੋ।" ਨੂਰਾਂ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਰੁੜ੍ਹਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
"ਸਬਰ ਕਰ ਨੂਰਾਂ ਭੈਣ! ਆਪਾਂ ਤਿੰਨੇ ਈ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਏ ਆਂ। ਮੈਂ.. ਮੈਂ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ। ਚਲਾ ਭੀ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਸੁੰਨਤ ਹੋਈ ਹੋਈ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਕਸਤਾਨ ਦਾ ਜਸੂਸ ਸਮਝ ਕੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਾਣਦੀ ਏਂ ਭਾਰਤ ਤੇ ਪਾਕਸਤਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਕਿੰਨੇ ਵਿਗੜ ਚੁੱਕੇ ਨੇ ? ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਦੋਹਾਂ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਕਿ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਪਾਕਸਤਾਨ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਿਆਰਾ, ਪਿਆਰਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਮੂੰਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਭਾਲਾਂ। ਨਹੀਂ, ਨੂਰਾਂ। ਸਭ ਕੁਛ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਏ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਏ। ਇਹ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਪ੍ਰੇਤ ਏ ਪਿੱਛੇ। ਉਹ ਹੋ।" ਪ੍ਰੀਤੂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਸ ਪਿਆ।
"ਪ੍ਰੀਤੂ! ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਮ੍ਹਣੇ । ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਹੁੰ ਈਂ।" ਨੂਰਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਪੱਲੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਣ ਲੱਗ ਗਈ।
ਦੋ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਸਟੇਸ਼ਨ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਬਹਿ ਗਏ।
"ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਤਾਂ ਏਸ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਆਇਆ।" ਪ੍ਰੀਤੂ ਨੇ ਐਵੇਂ ਗੱਲ ਤੋਰਨ ਵਾਸਤੇ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਉਹ ਸਿਰਫ ਲਾਹੌਰ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਆਵੇਗਾ। ਦੂਜੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੌਂਕਣ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਏ। ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਚਲੋ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਚੰਦ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤੇ
