ਦਿਨ ਉਡੀਕਣਾ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।"
"ਮੇਰੀ ਬਦਲੀ ਲਾਹੌਰ ਛੋਣੀ ਹੋ ਗਈ ਏ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਐਤਵਾਰ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ।"
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਬੀਤੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ।
੭.
ਭਿੱਖੀਵਿੰਡ ਅੱਡੇ ਤੋਂ ਖਾਲੜੇ ਵੱਲ ਤੁਰੀਏ ਤਾਂ ਦਸ-ਬਾਰਾਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਲਛਮਨ ਚਾਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਹੈ। ਲਛਮਨ ਨੂੰ ਅਖ਼ਬਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਹੈ। ਉਹ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਤੇ ਇੱਕ ਉਰਦੂ ਦਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਰੋਜ਼ ਖ਼ਰੀਦਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਛੱਪਰ ਹੇਠ ਲੱਗੀਆਂ ਮੇਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਹ ਪੀਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ-ਬਿਨਾਂ ਪੈਸੇ ਖ਼ਰਚਿਆਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਕੁਰਸੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਖ਼ਬਰਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਛਮਨ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਜਾਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਚਾਰ, ਲਛਮਨ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੌਣਕ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
"ਜ਼ਰਾ ਦੱਸਣਾ ਜੀ। ਅੱਜ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ਾਸ ਖਵਰ ਕੀ ਏ।" ਲਛਮਨ ਹਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਦਾ।
"ਖ਼ਬਰ ? ਨਵੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਈ ਨੇ।"
"ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਓ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਵਾਲਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ? ਮਤਾਂ ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" ਲਛਮਨ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਹੁੰਦਾ।
"ਨਹੀਂ, ਅਖ਼ਬਾਰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦੀ ਈ ਏ।" ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ ਤੋਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਂਦਾ।
"ਫੇਰ ਕੁਛ ਨਵੀਆਂ ਖਵਰਾਂ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਐਨੇ ਵਰਕੇ ਕਾਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਹਾਂ, ਸੱਚ, ਚਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਆਵੇ, ਆਂਡੇ, ਬਿਸਕੁਟ, ਕੇਕ, ਡਬਲ ਰੋਟੀ।"
ਅਖ਼ੀਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੁਛ ਨਾ ਕੁਛ ਪੈਸੇ ਢਿੱਲੇ ਕਰਨੇ ਹੀ ਪੈਂਦੇ।
