ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਚੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ। ਭੁੱਟ ਧੜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵਹਿਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਲੜ ਕੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਸਦਰ ਅਯੂਬ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਥਾਂ ਥਾਂ ਪਬਲਿਕ ਸਟੇਜਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਪਾਰਟੀ ਦੀਆਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਹੇ ਖ਼ਿਆਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ, "ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿ ਅਲਾਹ ਤਾਅਲਾ ਨੇ ਮੋਮਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਔਲਾਦ ਤੇ ਜਾਂ-ਨਸ਼ੀਨ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਏਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਲੂਮ ਮੋਮਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਫ਼ਰਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਨਜਾਤ ਨਹੀਂ ਦੁਆ ਸਕਦੇ। ਸੋਚੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਬਰ ਤੇ ਅਕਬਰ, ਹਲਾਕੂ ਤੇ ਨਾਦਰ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦਹਿੰਦਾਂ, ਕਾਇਦੇ ਆਜ਼ਮ ਮੁਹਤਰਿਮ ਜਿਨਾਹ ਸਾਹਬ ਦੀ ਰੂਹ ਸਾਨੂੰ ਲਾਹਨਤਾਂ ਪਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਫੁਰਮਾਇਆ ਸੀ, ਕਿ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਲੰਗੜਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੋ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਥਿਊਰੀ ਦੇ ਕਾਇਲ ਹਾਂ। ਮੁਸਲਮ ਅਕਸਰੀਅਤ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਉੱਤੇ ਸਾਡਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਰਾਮ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬੜਾ ਅਰਸਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਸਬਰ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਭਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਸੁਲ੍ਹਾ ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਦਾਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਲ ਹੈ, ਲਾਤੋਂ ਕੇ ਭੂਤ ਬਾਤੋਂ ਸੇ ਨਹੀਂ ਮਾਨਤੇ। ਸਾਡੀ ਪੱਕੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਕਿ ਲੜਾਈ ਬਿਨਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਕ ਗੱਲ ਦਾ ਯਕੀਨ ਦੁਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵਾਂਗੇ। ਸਾਡੀ ਇਸ ਕਾਮਯਾਬੀ ਪਿੱਛੇ ਵਜੂਹਾਤ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਏਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੱਗਦੀ ਵੱਸ ਲੜਨ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਨਾਲੇ ਰਣ-ਕੱਛ ਦੀ ਮੁੱਠ-ਭੇੜ ਵਿੱਚ ਅਸਾਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਇਕ ਇਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਦਸ ਭਾਰਤੀ ਜਵਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੂ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪੈਟਨ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਭਾਰਤ ਵਰਗੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਕਮਹੋਸਲਾ ਸਰਕਾਰ ਖਲੋ ਸਕੇਗੀ ? ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਪੈਟਨ ਟੈਂਕ ਨਾ-ਕਾਬਲੇ ਤਸਖੀਰ ਹਨ,