ਵਿੱਚ ਆ ਵੜਨ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।

ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਛ ਹੋਰ ਝੜਪਾਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ। ਜੋਗੀਵਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁਛ ਲੁਟੇਰੇ ਫੜ ਕੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿੱਥੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਪਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨਿਹੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਆਏ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤੇ। ਇਕ ਬੁੱਢੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਏਸ ਵਾਸਤੇ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਏਸ ਗੁਨਾਹ ਵਿੱਚ ਕੁਛ ਪਿੰਡ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਲਸ ਤੇ ਫ਼ੌਜ ਨਾਲ ਵੀ ਝੜਪਾਂ ਹੋਈਆਂ।

ਦਸ ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਬਾਕਾਇਦਾ ਫ਼ੌਜ ਵੀ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁਣਛ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ (ਬਾਰਾਂ ਅਗਸਤ ਨੂੰ) 'ਮੰਡੀ' ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਿਰੀਨਗਰ ਤੋਂ ਲੇਹ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਕਾਰਗਿਲ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਦਬਾਉ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਦਰਾਂ-ਸੋਲਾਂ ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਨੇ ਚੌਂਕੀਆਂ ਹੋਰ ਮੱਲ ਲਈਆਂ।

ਕੁਛ ਲੁਟੇਰੇ ਸਿਰੀਨਗਰ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਕੋਈ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸੋਲਾਂ ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਥਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਜੈਨਰਲ ਜੇ. ਐਨ. ਚੌਧਰੀ ਸਿਰੀ ਨਗਰ ਪੁੱਜੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਛ ਹੋਰ ਅਫ਼ਸਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਹਰ ਪੱਖ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਹਾਲਾਤ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਲਦਾਖ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਖ਼ਤਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ ਜੈਨਰਲ ਚੌਧਰੀ ਨੇ ਦਲੇਰੀ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲਿਆ ਤੇ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਜਵਾਬੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਓਸੇ ਰਾਤ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਕਾਰਗਿਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੌਂਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਦੀ ਉਚਾਈ 13620 ਫੁੱਟ ਹੈ।

ਹੁਣ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵਾਸਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਸਖ਼ਤ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸ੍ਰੀ ਲਾਲ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨੇ ਫੋਰਨ ਕੈਬਨਿਟ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਬੁਲਾ ਲਈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੈਨਾ, ਥਲ ਸੈਨਾ ਤੇ ਹਵਾਈ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ। ਹੋਰ ਨਾਮਵਰ ਜੈਨਰਲ ਬੁਲਾ ਲਏ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਛ ਰੀਟਾਇਰਡ ਵੀ ਸਨ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵੱਲੋਂ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਹੋਈ। ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਰਾਏ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਜੀ ਨੇ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ। ਏਹੋ ਜੇਹੇ ਔਕੜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਫ਼ੈਸਲੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਜੀ ਵਿੱਚ