ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਚਕਰ ਕਟ ਕ ਮਜਰ ਡਿਆਲ ਨ ਆਖ਼ਗ ਪਹਾੜ। ਚੂਤ ਚੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਂਤੀ ਜਵਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਅਵਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸਿਓਂ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਸਤਾ ਬੜਾ ਕਠਨ ਸੀ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਅਥਾਹ ਜੋਸ਼ ਅੱਗੇ ਹਰ ਕਠਿਨਾਈ ਨੂੰ ਨਰਮ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਜਰ ਡਿਆਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਉਸ ਟਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਜਾ ਪੁੱਜਾ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਅਚੁੱਕ ਵਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤਦ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਜਾਂ ਇਕੋ ਵਾਰ ਪੈਂਤੀ ਹੈਂਡ ਗਰਨੇਡ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਰਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਫਟੇ। ਉਸ ਕਹਿਰੀ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਕੰਬ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਅਚਨਚੇਤ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਏਨੀ ਘਬਰਾ ਗਈ ਕਿ ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਦੌੜ ਉਠਿਆ। ਹਥਿਆਰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਰਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਡਿਆਲ ਦੇ ਜਥੇ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰ ਹੋਰ ਕੀਤੇ। ਅੱਗੋਂ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਿਆਲ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਉਸ 9541 ਫੁੱਟ ਉੱਚੀ ਚੌਂਕੀ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਵੈਰੀ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਮੋਰਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਬਾਕੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਓਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨੱਸ ਗਏ ਸਨ। ਅਠਾਈ ਅਗਸਤ, ਦਿਨ ਦੇ ਸਾਢੇ ਦਸ ਵਜੇ, ਮੇਜਰ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਡਿਆਲ ਨੇ ਹਾਜੀ ਪੀਰ ਦੱਰਰੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾ ਝੰਡਾ ਝੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੱਟ ਸੀ। ਸਮੁੱਚੇ ਦੱਰਰੇ ਹਾਜੀ ਪੀਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਿਛਲੇ ਪਹਿਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫੌਜ ਦਾ ਕੈਪਟਨ ਮਸਊਦ ਆਪਣੀ ਟੁਕੜੀ ਸਣੇ ਉਥੇ ਆ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਅਜੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਹਾਜੀ ਪੀਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮੇਜਰ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਕੈਪਟਨ ਮਸਊਦ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਨ ਦੀ ਸਲਾਮਤੀ ਸਮਝੀ। ਉਹ ਸਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਕੈਦੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਹੱਥੋਂ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਪਿਆ। ਹਾਜੀ ਪੀਰ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਝੰਡਾ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਜਿੱਤ ਸੀ।

ਚੌਵੀ ਅਗਸਤ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਾਸ ਹੌਲਦਾਰ ਗੁਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ਨੇ ਟਿਬਵਾਲ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ ਹੱਦਬੰਦੀ ਲਾਈਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਦੁਮਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚੌਂਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।