ਕੁਝ ਛਾਤੀ ਫੈਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।
"ਫਿਰ ਭਾਊ। ਸੇਠ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਹਰਤ ਦਾ ਅਸਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਦਾ ਭਾਊ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਿਰਪਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੀ।
"ਤੁਖਮ ਤਸੀਰ। ਹੋਰ ਕੀ।" ਲਛਮਣ ਨੇ ਭਰਵੀਂ ਚੋਟ ਕੀਤੀ। ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੀ ਮੰਡਲੀ ਹੱਸ ਪਈ।
"ਉਇ ਦਾਣੇ ਭੁੰਨਣ ਵਾਲੀ ਦਿਆ ਪੁੱਤਰਾ। ਤੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਟਕੇ ਟਕੇ ਦੀਆਂ ਹੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਏਂ?" ਕਿਰਪਾ ਰਾਮ ਨੇ ਕੁਝ ਖਿਝ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਹਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਛਮਣ ਦੀ ਜਾਤ ਵੱਲ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਰਾ ਹੈ।
"ਵੇਖ ਲਿਆ ਜੇ ਕਾਮਰੇਡ ਸਾਹਬ। ਹੁਣ ਸੇਠ ਹੋਛਿਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ ਜੇ।" ਲਛਮਣ ਨੇ ਕੁਛ ਸ਼ਕਾਇਤ ਵਜੋਂ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਦਾਣੇ ਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਂ, ਠੰਗਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।"
ਸੁਣ ਕੇ ਫੇਰ ਸਾਰੇ ਹੱਸ ਪਏ।
"ਬੱਸ ਭਈ ਹੁਣ ਇਹ ਹਾਸਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਹੋ। ਜਦੋਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾਕ ਭਵਾਂ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਕਾਰਮੋਡ ਸੰਤਾ ਸੰਘ ਨੇ ਕੁਛ ਹੁਕਮੀ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
"ਉਹ ਤਾਂ... ਪੁਛ ਲੈ ਅਮਲੀ ਨੂੰ.. ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਕਰਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ 1 ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਭਲਕੇ ਸੋਠ ਦੀ।" ਲਫਮਣ ਨੇ ਏਥੇ ਵੀ ਸਾਵੀਂ ਚੋਟ ਕਰ ਲਈ।
"ਭਈ ਲਛਮਣ ਨੇ ਕਈਆਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਏ ਕਿ ਜਿਸ ਤਨ ਕਾਮਰੇਡ ਸਾਹਿਬ ਔਣ ਓਦਣ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਖਰਚ ਮੇਰਾ।" ਅਮਲੀ ਨੇ ਛਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜ੍ਹਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
"ਤਾਹੀਏਂ" ਭਾਊ ਨੇ, ਲਛਮਣ ਨੂੰ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਹਾ।
"ਭਾਊ ਯਾਰਾਂ ਦਾ ਯਾਰ ਆ। ਲਛਮਣ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਕਸੀਸ ਵੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੀਂ। ਰੱਖ ਉਇ ਮੁੰਡ! ਜਲੇਬੀਆਂ ਦੀ ਪਲੇਟ।" ਸੱਚ ਮੁੱਚ ਲਛਮਣ ਨਿੱਤ ਨਾਲੋਂ ਛ ਦਲੇਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
"ਯਾਰ ਦੀ ਯਾਰੀ ਦਾ ਤਾਂ ਲਛਮਣਾ। ਭਲਕੇ ਪਰਸੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਅਗਾਂ ਰਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਗਰ ਜਲੇਬੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਉਂ ਤਾਂ ਮੰਨ ਛੱਡਾਂਗੇ।" ਇਕ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੰਜਾਂ ਦਾ ਨੋਟ ਅਗਾਂ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਲਿਆ, ਇਕ ਕਿਲੋ ਜਲੇਬੀਆਂ।"
