ਪਾਸੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ ਨੱਸ ਉਠਿਆ। ਹੁਡਿਆਰੇ ਤਕ ਅੱਗੋਂ ਕਿਸੇ ਗੋਲੀ ਨਾ ਦਾਗੀ। ਉਥੇ ਬਰਸਾਤੀ ਨਾਲੇ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਰਚੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਡੱਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਕੁਛ ਘੰਟੇ ਚੰਗੀ ਘਮਾਸਾਣ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਭੁੱਟ ਦੀਆਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀਆਂ ਤਕਰੀਰਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਭਾਰਤੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਏਨੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਾਵਾ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਲ ਨੂੰ ਪਿੜ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਬਰਸਾਤੀ ਨਾਲੇ ਦਾ ਪੁਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨਾਲਾ ਕਾਫ਼ੀ ਚੌੜਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਪੁਲ ਉਡ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਇਕ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ। ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਪੁਲ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੇ ਲਾਗੇ ਕੰਮ ਚਲਾਊ ਨਵਾਂ ਪੁਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਚੋਖਾ ਚਿਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਏਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸੰਭਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਏਸ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੇ ਏਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਥਾਂ ਥਾਂ ਪੱਕੇ ਮੋਰਚੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਫ਼ੌਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸੀ। ਸੱਤ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ। ਸੋ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਇਕ ਇਕ ਇੰਚ ਧਰਤੀ ਬਦਲੇ ਬੜੀ ਲਹੂ ਡੋਲਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੋਪਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਫ਼ਸਲਾਂ ਨੂੰ ਲਤਾੜਦੇ ਟੈਂਕ ਅੱਗ ਉਗਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਖੂਨੀ ਦੈਂਤ ਦਾ ਲੁਕਮਾ ਬਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਭਰੂਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮਾਝੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸਿੰਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਹੋਲੀ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਸਾਰਾ ਟਿੱਲ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਵੀ ਮਰਨ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਤੁਲੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਭਾਰਤੀ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਨਵਾਂ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣ ਵਾਸਤੇ ਕਿਸੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਦੀ ਲੋਬ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਮੌਤ ਦਾ ਭੈਅ ਲਾਹ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਠ ਤਰੀਕ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਕਸਬਾ ਬਰਕੀ ਦੀ ਜੂਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੁੱਜੀ।

"ਲੈ ਉ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਹਾਂ। ਅਹੁ ਦੀਹਦੀਆਂ ਬਰਕੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ। ਤਕੜਾ ਹੋ