ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਲਦਾਰ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ, ਲਾਸ ਨਾਇਕ ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ, ਲਾਸ ਨਾਇਕ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬਾਲਮ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਇਕ ਬੰਕਰ ਬੰਬਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹਨਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨੇ ਬਾਕੀ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ। ਏਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਇਕ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਲ 'ਤੇ ਪੁੱਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਬੰਕਰ ਵਿਚੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਾਹਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਲਾਹੌਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਦੇ ਐਨ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਵਾਕਿਆ ਸੀ। ਇਕ ਮਘੋਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੇਠ ਇਕ ਦੋ ਵਾਰ 'ਹਾਇ-ਹਾਇ' ਦੀ 'ਵਾਜ਼ ਆ ਕੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਦਰਲੇ ਛੇ ਆਦਮੀ ਮੌਤ ਦਾ ਲੁਕਮਾ ਬਣ ਗਏ। ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਦਾ ਜੈਕਾਰਾ ਛੱਡਦਾ ਬੰਕਰ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

"ਜਵਾਨ! ਨੀਚੇ ਧਰਤੀ ਪਰ ਲੇਟ ਜਾਉ।" ਪਿੱਛੋਂ ਕੰਪਨੀ ਕਮਾਂਡਰ ਦੀ ਗਰਜਵੀਂ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ।

ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਥੱਲੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਓਸੇ ਬੰਕਰ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨੇ ਮੋਰਚਾ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਅੱਧ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉਸੇ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਫਾਇਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਪਾਸਿਓਂ ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੋਲੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦਸ ਸਤੰਬਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਬਰਕੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।

ਬਰਕੀ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸਾਰਾ ਤਾਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਚੱਪਾ ਚੱਪਾ ਥਾਂ ਬਦਲੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਇਕ ਇਕ ਘਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮੋਰਚੇ ਵਾਂਗ ਵਰਤਿਆ। ਜਿੰਨੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਹਟਦੇ, ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਕੇ ਹਟਦੇ। ਪੰਜਾਬੀਪਣ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਪੂਰਾ ਸਬੂਤ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੋ ਟਾਕਰੇ 'ਤੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਖ ਚਾਰ ਸਿੱਖ ਰਜਮੈਂਟ ਦੇ ਜਵਾਨ 'ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ' ਦਾ ਜੈਕਾਰਾ ਛੱਡਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਤਾਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਪੈਂਦਾ।

ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਹਰ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਬਰਕੀ ਫਤਹਿ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਹੀ ਸਮਝੋ ਜੋ ਐਨਾ ਚਿਰ ਭਾਰਤੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਲੋ ਸਕੀ। ਗਲੀਆਂ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਕੀ, ਬਰਕੀ ਦੇ ਇਕ ਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਡੋਲ੍ਹਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਅੰਤ ਦਸ ਸਤੰਬਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਛਿਪਣ ਤਕ