ਹੁਣ ਤਾਂ ਏਸ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨੇ। ਬੇਗਾਨੇ। ਤੇ ਬੇਗਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਹਦਾ ਦਰਦ। ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਇਲਾਕਾ ਕਿਸੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਹੱਦ ਖਾਲੜਾ ਦੀ ਜਾਂ ਈਚੋਗਿਲ ਵਾਲੀ ਨਹਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਭਲਕ ਈ ਏਥੇ ਆ ਵੱਸੀਏ। ਫਿਰ ਬਾਬੇ ਇਲਮ ਦੀਨ । ਖਵਰੇ ਬਾਬੇ ਇਲਮਦੀਨ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਵਿਚਾਰਾ ਵੀ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਹੌਰ ਨੂੰ ਨੱਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਦਾ ਵੱਸ ਚੱਲਦਾ, ਵੱਸ ਵੱਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਨੂਰਾਂ! ਨੂਰਾਂ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ। ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਏਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਹੋਇਆ ਏ। ਬਾਬਾ ਇਲਮਦੀਨ ਵੀ ਆਹਦਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਹੋਇਆ ਏ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ ਏ। ਤੇਰੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ ਏ। ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਏਹਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ? ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੁਲਮ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਏ। ਨੂਰਾਂ! ਮੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ ਏ। ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਆਂ। ਮੈਂ ਓਦੋਂ ਤੇਰੇ ਆਖੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ.. ਤਾਂ... ਫੇਰ ਫੇਰ... ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਫੇਰ ਵੀ ਕੀ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਫੇਰ ਵੀ ਜ਼ਮਾਨਾ ਤੈਨੂੰ ਮੈਥੋਂ ਨਿਖੇੜ ਦੇਂਦਾ। ਇਹ ਜ਼ਮਾਨਾ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਏ। ਇਹ ਸਮਾਜ, ਇਹ ਧਰਮ, ਇਹ ਮਜ਼੍ਹਬ, ਇਹ ਭਾਈਚਾਰਾ। ਮੇਰਾ ਵੱਸ ਚੱਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦੇਵਾਂ। ਸਾਰੇ ਰਵਾਜ। ਸਾਰੇ ਕਾਨੂੰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂਰਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਖੇੜ ਨਾ ਸਕੇ। ਨਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਾਈ, ਨਾ ਪੰਡਤ। ਕੋਈ ਵੀ ਦੋ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਭੰਗ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ। ਨੂਰਾਂ। ਨੂਰਾਂ। ਸਮਾਜ ਜ਼ਰੂਰ ਬਦਲੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਪਰ ਓਦੋਂ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਨੂਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਖੇੜਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"

ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਕੁਛ ਸਮਾਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਿਆਂ ਤੇ ਕੁਛ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਪਏ ਉਂਘਲਾਉਂਦਿਆਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਕਿਤੇ ਝਪਕੀ ਆਉਂਦੀ ਤਾਂ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਨੂਰਾਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰੀਤੂ ਹੁੰਦਾ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬੂਹੇ ਅੱਗੇ ਖਲਾ ਵੇਖਦਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬਸਤਾ ਪਾਈ ਭੱਜਾ ਆਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ। ਸੁਰਤ ਛੜੱਪਾ ਮਾਰਦੀ। ਤਸਵੀਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ। ਨਵਾਂ ਸੀਨ ਅੱਖਾਂ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਨੂਰਾ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ, "ਪੱਕਾ ਕੌਲ ਦੇਹ ਪਿਆਰਿਆ ਕਿ ਇਹ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ