"ਉਹਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ- ਫੱਜਾ- ਸਾਡੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦਾ ਹਾਣੀ ਤੇ ਬੇਲੀ ਸੀ। ਫੱਜਾ ਵੀ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨੋਂ ਝਕਾਂਗਾ ?"

ਹੌਲਦਾਰ ਨੇ ਸਿਰਫ ਅੱਗੋਂ ਸਿਰ ਹਲਾ ਕੇ ਹਾਮੀ ਭਰੀ।

"ਤੇ ਫੱਜਾ ਈ ਕਿਉਂ ? ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਏ, ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰੀਤੂ ਈ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਠੀਕ ਏ ਨਾ।"

"ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਹਾਂ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਵਹਿਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਏਂ ? ਪ੍ਰੀਤੂ ਵਿਚਾਰਾ ਕਿੱਥੇ ਹੋਣਾ ਏ ?" ਬੇਲਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

"ਬਾਬਾ! ਪ੍ਰੀਤੂ ਜਿਊਂਦਾ ਏ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਆਹਂਦਾ ਏ, ਉਹ ਜਿਊਂਦਾ ਏ। ਪਰ ਏਸ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਤੂੰ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾਂ, ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਭਰਾ ਦਾ ਭਰਾ ਵੈਰੀ ਕਿਉਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਏ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਖਿਡਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਏ, ਬੰਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਡੋਲ੍ਹਣ ਵਾਸਤੇ ਕਿਉਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ ?"

"ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਖ਼ਰਾਬ ਏ। ਮੈਂ ਕਹਿਨਾਂ.....।"

"ਸੁਣ।” ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਬੇਲਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ, ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। "ਅਸੀਂ ਆਹੰਨੇ ਆਂ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਏ ਭੁੱਟੋ ਨੇ, ਸਦਰ ਅਯੂਬ ਨੇ। ਏਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਭੁੱਟੋ ਤੇ ਅਯੂਬ ਦਾ ਕੀ ਵਿਗੜਿਆ ? ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਕੋਈ ਬਾਲਮ ਰਾਮ ਤੇ ਅਬਦੁਲ ਹਮੀਦ। ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਫਜ਼ਲ ਦੀਨ। ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ ਕੋਈ ਨੂਰਾਂ ਤੇ ਜਸਬੀਰ ਕੋਰਾਂ। ਕਿਉਂ ਆਖਰ ਕਿਉਂ ? ਮੈਨੂੰ ਏਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਹ।"

"ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂ ?"

"ਬਾਬਾ! ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੱਸੀਂ ਜੋ ਲੜਾਈ ਛੇੜਨੀ ਤੇ ਬੰਦ ਕਰਨੀ ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵੱਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜੇ ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੱਕ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਂ ?"

"ਸੱਚ ਆਹਨਾਂ ਏਂ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਹਾਂ, ਪਰ ਬੰਦਾ ਕਰੇ ਕੀ ? ਜੀਅ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਆਹ ਪਰਸੋਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਊ ?"

"ਕੀ?"

"ਆਪਣਾ ਮੇਜਰ ਏ ਨਾ ਸ. ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ।"

“ਹਾਂ।”

"ਉਹ ਵਾਇਰਲੈੱਸ 'ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹਦੀ 'ਵਾਜ਼ ਕਿਸੇ