ਪਾਸਿਓਂ ਮੇਜਰ ਆਸਾ ਰਾਮ ਤਿਆਗੀ ਤੇ ਇਕ ਪਾਸਿਓਂ ਜਾਟ ਰਜਮੈਂਟ ਸਮੇਤ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਕਰਨਲ ਡੀ. ਹਾਈਡ ਅੱਗੇ ਵੱਧੇ। ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਪਾਸਿਓਂ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਮਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਰਜਮੈਂਟ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ।

ਇੱਕੀ ਸਤੰਬਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਦੋ ਘੰਟੇ ਬਾਕੀ ਸਨ। ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੇ ਵੀ ਡੋਗਰਾਈ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਬਰਕੀ ਵਾਂਗ ਡੋਗਰਾਈ ਦੇ ਬਚਾਉ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਪੱਕੇ ਮੋਰਚੇ (ਸੀਮਿੰਟ-ਕੰਕਰੀਟ ਦੇ ਬੰਕਰ) ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗੋਂ ਤੋਪਾਂ ਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਗੰਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁਹਲ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੋਲਿਆਂ ਦੇ ਫਟਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉੱਠੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਅਫ਼ਸਰ ਲਲਕਾਰੀ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗੇ ।

"ਲੈ ਓ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਹਾਂ। ਇਹ ਮੋਰਚਾ ਵੀ ਦੂਸਰੀ 'ਬਰਕੀ' ਊ। ਅੱਜ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਵੇਖੇ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਖਾਧਾ ਪੀਤਾ ਹੱਕ-ਹਲਾਲ ਕਰ ਦੇਣਾ ਏਂ।" ਬੇਲਾ ਸਿੰਘ ਹੌਲਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਹਿ ਸੁਣਾਈ।

"ਬਾਬਾ! ਇਹ ਵੇਲਾ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਏ।" ਮਿੱਠਬੋਲੇ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦੀ 'ਵਾਜ਼ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਰ੍ਹਵੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। "ਤਕੜੇ ਹੋ ਜੋ ਜਵਾਨੋ!" ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ।

"ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਖੜਕਾ ਦਿਆਂਗੇ।" ਇਕ ਸਿਪਾਹੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਕਹਿ ਸੁਣਾਈ।

"ਬੋਲੇ-ਸੋ ਨਿਹਾਲ।"

"ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ-ਲ।"

ਸਿੱਖ ਰਜਮੈਂਟ ਨੇ ਜੈਕਾਰੇ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਰਨ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਜੰਗੀ ਨਾਹਰੇ ਨੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਗਰਮਾ ਦਿੱਤਾ।

ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਦੂਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗੇ ਟੈਂਕ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਸਿੱਖ ਰਜਮੈਂਟ ਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਦਮਾਂ ਉੱਤੇ ਇਉਂ ਖਲੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹ ਗਡੇ ਹੋਣ। ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੋਲੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਭਾਰਤੀ ਜਵਾਨ ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਭਾਰ ਡਿੱਗਦਾ, ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਦਾ।