"ਬਾਪੂ! ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੀ ਤੂੰ। ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਲਿਔਂਦਾਂ। ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਫੱਜੇ ਵੱਲੇ ਗਿਆ ਹੋਣਾ ਏਂ।" ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਪੰਡ ਉਥੇ ਸੜਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
"ਪਿਆਰਿਆ! ਮੈਂ ਜਾਂਦਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਜ-ਸਹਿਜ ਤੁਰੋ। ਫੱਜੇ ਕੋਲ ਈ ਹੋਣਾ ਏ। ਹੋਰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਨੇ ਐਸ ਵੇਲੇ ਕਿਧਰ ਜਾਣਾ ਸੀ।" ਇਲਮਦੀਨ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
"ਨਹੀਂ ਬਾਬਾ! ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਆਪੇ ਲੱਭ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੋ ਅਗਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਵਿਸਦਾ।”
"ਪਿਆਰਿਆ! ਪੁੱਤ, ਮਰੇ ’ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਿਸਦਾ ?" ਇਲਮਦੀਨ ਦੀ ਵਾਜ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਿਹੋਰਾ ਸੀ।
"ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਬਾਬਾ! ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਪੂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਭਰੋਸਾ ਏ, ਪਰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਅਗਾਂ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੇ। ਮੈਂ ਆਪ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਲੱਭ ਪਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੱਬ ਵਾਲੀ।” ਪਿਆਰਾ ਪਿਛਾਂਹ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਿਆ।
"ਮੂਰਖ ਨਾ ਬਣ ਉਇ ਪਿਆਰਿਆ!" ਇਲਮਦੀਨ ਨੇ ਪੰਡ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਭੱਜ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਔਧਰ ਵੇਖ।" ਇਲਮਦੀਨ ਨੇ ਲਹਿੰਦੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ।
ਲਹਿੰਦੇ ਪਾਸੇ ਕੁਛ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਬਲਵਈਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਦੋ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਭਾਂਬੜ ਉਚੇਚੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਠਾਹ ਠੂਹ ਤੇ 'ਫੜ ਲੌ ਮਾਰ ਲੌ' ਦਾ ਰੌਲਾ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
"ਹੁਣ ਐਧਰ ਵੀ ਵੇਖ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਵੱਲੇ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਅਸਲੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਨੀ ਚੌਂਹਦਾ ਏਂ ?"
"ਪਰ ਬਾਬਾ! ਮੈਂ....।” ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
“ਮੇਰੀ ਆਖੀ ਨਾ ਮੋੜ ਉਇ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਾਪੂ ਦਾ ਭਰਾ ਆਂ। ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੇਂਦਾਂ ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ ਨਿਕਲੋ ਏਥੋਂ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਫੱਜੇ ਕੋਲ ਈ ਹੋਣਾ ਏਂ। ਹੋਰ ਕਿਥੇ ਜਾਣਾ ਏ ਉਹਨੇ। ਮੈਂ ਹੱਦੋਂ ਉਰੇ-ਉਰੇ ਮਿਲਦਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ। ਲੈ ਫੜ ਐਧਰੋਂ।"
ਇਲਮਦੀਨ ਵਾਲੀ ਪੰਡ ਜ਼ਰਾ ਢਿੱਲੀ ਕਰਕੇ ਮਹਿੰ ਦੀ ਕੰਡ ਉੱਤੇ ਧਰ ਦਿੱਤੀ।
