ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਰੋਹੀ ਦੇ ਪੁਲ ਉੱਤੇ ਲੁੱਟੇ ਜਾਣ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਕਹਿ ਸੁਣਾਈ। ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੇ ਗ਼ਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁੜ੍ਹੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਭੈਣ ਦਲੀਪ ਕੁਰੇ! ਦਿਲ ਨਾ ਡੁਲਾਓ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਆਸ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਜ਼ਰੂਰ ਲੱਭ ਪਵੇਗਾ। ਭਲਾ ਤੁਸਾਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਮਾਂਹ ਮਾਰੇ ਨੇ, ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ....।"

"ਭਾਈ! ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜੇ ਬਚਣਾ। ਹਾਏ ਮਾਂ ਮਰ ਜੈ! ਤੱਤੀਏ! ਕਿਉਂ ਉਥੋਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੁਰ ਪਈ ਸੈਂ।" ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਪੱਲਾ ਦੇ ਕੇ ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

"ਰੋਇਆ ਰੱਬ ਰੀਝਦਾ ਏ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ? ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ ਪੁੱਤ ਡੁਸਕਣ। ਜੋ ਭਾਣਾ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਫ਼ੁਰਮਾਇਆ ਏ, 'ਚਿੰਤਾ ਤਾ ਕੀ ਕੀਜੀਐ ਜੋ ਅਨਹੋਨੀ ਹੋਇ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੱਲ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਡਿਗਦੇ ਜੀ ਨੂੰ ਠੁਮ੍ਹਣਾ ਦੇਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

"ਪਰ ਧਰਮ ਸਿਹਾਂ! ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਸੋਚਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ। ਵੇਖੋ, ਰਾਤ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਡਰਦਾ ਬਾਹਰ ਖੇਤੀਂ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਚਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਈ ਲੁਕਿਆ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੱਦੋਂ ਪਾਰ ਦੋ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਉਡੀਕਿਓ। ਉਧਰ ਖਾਲੜੇ ਵੱਲੇ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਅੱਵਲ ਤਾਂ ਭਲਕੇ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਰਸੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਮੁੜਾਂਗਾ ਮੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਰਹਿਮਤ 'ਤੇ ਯਕੀਨ ਏਂ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਜ਼ਰੂਰ ਲੱਭ ਪਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਚਾਰਾ ਕਰੋ ਤੇ ਮੈਂ ਪਿਛਾਂਹ ਮੁੜਦਾਂ।"

"ਬਾਬਾ! ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗਾ।" ਰੋਂਦੇ-ਰੋਂਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

"ਹੈਂ ਕਿ ਨਾ ਕਮਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਓਸ ਮਾਸੂਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂ।" ਇਲਮਦੀਨ ਨੇ ਨਾਂਹ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

"ਆਵਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਗਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਨਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੋੜ੍ਹ ਜਾਹ। ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਹ।" ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਰੋੜੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਤੈਨੂੰ ਇਲਮਦੀਨ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ?"

"ਭਰੋਸਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਜੇ ਖਲੋਂਦਾ, ਨਹੀਂ ਜੇ ਖਲੋਂਦਾ।" ਪਿਆਰਾ ਵਧੇਰੇ ਫਿੱਸ ਪਿਆ।