ਦਿਲ ਤੇੜੂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੰਦਰੇ-ਅੰਦਰ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਰੱਬ ਕਰੇ, ਪ੍ਰੀਤੂ ਤੂੜੀ ਵਾਲੇ ਪੱਲੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਬਾਬਾ ਲੱਭਣ ਲਭੌਣ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਕੋਈ ਢਿੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਬੰਦਾ ਏ। ਉਹਦਾ ਵੱਸ ਚਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੂਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਹ ਹੋ। ਨੂਰਾਂ ਹੁਣ ਕਿਥੇ। ਡੈਂਗੇ ਮੌਲਵੀ ਤੇ ਨੂਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਰਲ ਕੇ ਸਾਡੀ ਬੇੜੀ ਡੋਬੀ। ਠੀਕ ਆਹੰਦੇ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਨਾ ਖੱਟੀਆਂ ਖੱਟੀਆਂ ਜੱਟੀਏ! ਰੋਗ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਲਾ। ਬੱਸ, ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਰੋਣੇ ਈਂ ਪੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਕੀ ਪਤਾ, ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਉਹਨੂੰ ਤੈਂਗੇ ਮੌਲਵੀ ਨਾਲ ਈ ਵਿਆਹ ਦੇਵੇ। ਨਹੀਂ ਉਹਦੇ ਘਰ ਨੂਰਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਨੂਰਾਂ ਕੁਛ ਖਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਏਗੀ, ਪਰ। ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਰੱਬ ਸੱਚਿਆ। ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਰੱਬ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬਾਬੇ ਨਾਲ ਨੂਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਦੋਵੇਂ ਆ ਜਾਣ। ਬਾਬਾ ਆਖੇ, ਲੈ ਓ ਪਿਆਰਿਆ।....।"

"ਬਾਬਾ ਰਾਮ ਸਿਹਾਂ।" ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਏ 'ਤੇ ਨਿਗ੍ਹਾ ਪੈਂਦਿਆਂ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਚੇ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਹ ਭੱਜ ਕੇ ਸੜਕ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾ ਮਿਲਿਆ। "ਕਿਤੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੀਤੂ ਨਹੀਂ ਜੇ ਵੇਖਿਆ ?"

"ਪ੍ਰੀਤੂ ? ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ?" ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਕਿਤੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਧਰੋਂ ਗੋਲੀ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਕੇ ਪਤਾ ਈ ਨਾ ਲੱਗਾ ਰੱਬ ਜਾਣੇ....।" ਪਿਆਰਾ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਜਾਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ੀ ਓਹਾ ਹੋਵੇ।

"ਪਿਆਰਿਆ! ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਏ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਰੇ, ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ। ਸਾਡਾ ਅਰਜਣ ਸੁਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" ਬੁੱਢੇ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਆਏ।

"ਅਰਜਣ ਸੁੰਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ?" ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਇਉਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਅਰਜਨ ਸਿੰਘ ਉਹਦਾ ਸੱਕਾ ਭਰਾ ਹੋਵੇ।

"ਹਾਂ। ਉਹਦੀ ਹਿੱਕ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਲੱਗੀ। ਗੱਲੀ ਜਿੱਡਾ ਜੁਆਨ ਪਲ ਵਿੱਚ ਢੇਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।"

"ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਹੋਈ ਬਾਬਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਕੋ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਬੁੱਢੇ ਵਾਰੇ ਦੀ ਡੰਗੋਰੀ। ਰੱਬ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਏਹੋ ਜੇਹੀ ਨਾ ਕਰੇ।" ਸਾਂਝੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ