ਬਚਨ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਝਿਜਕ ਸੀ।
"ਧਰਮ ਸਿਹਾਂ। ਉਤਾਂਹ ਉਠੋ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਜਾਣੇ। ਜ਼ਰਾ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਏ।" ਅਮਲੀ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੈ ਗਿਆ।
"ਦਲੀਪ ਕੁਰੇ! ਹੁਣ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਝਿਜਕ ਬਾਰੇ ਸਮਝਦਾਂ, ਪਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਿਆਣਿਆਂ ਆਖਿਆ ਏ ਲੰਘ ਗਏ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਕਰਦੇ। ਫੇਰ ਇਹ ਵੇਲਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਜੇ ਔਣਾ। ਹੁਣ ਨੱਕ ਮੂੰਹ ਵਟਦੀ ਏਂ ਪਈ ਪਿੱਛੋਂ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਉਲਾਹਮਾ ਦੇਈਂ ਕਿ ਅਮਲੀ ਦਾ ਕਰਾਇਆ ਸਾਕ ਨੇਪਰੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਜੇ ਭਈ, ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੀ ਝਾਕ ਏ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਾਣ।" ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਅਮਲੀ ਨੇ ਕੁਛ ਮਰੋੜੀ ਨਾਲ ਕਹੀ।
"ਵਾ-ਗੁਰੂ, ਭਈ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਕੀ ਆਖੀ। ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਥੁੱਕ ਕੇ ਚੱਟਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝਿਆ ਏ ? ਝਿਜਕਦੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੋਂ ਆਂ। ਐਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਰਾਣੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਬਹਾਵਾਂਗੀ ਕਿੱਥੇ ?"
"ਹੁਣ ਉਹ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਏ ? ਵਖਤ ਤਾਂ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਿੱਤ-ਚੇਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਚੱਲ ਕੇ ਚਾਰ ਲਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਓ ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਐਹੋ ਜੇਹੀ ਸੁਨੱਖੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਕੁੜੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੇ ਲਭੱਣੀ।"
"ਅਮਲੀਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਗੱਲ ਈ ਨਾ ਖਾਂ ਕਰ ਤੂੰ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਧੀ ਏ ਤੇ ਸਾਡੀ ਈ ਰਹੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਏ, ਕਰ ਤੂੰ। ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਲਾਹ ਪਰਵਾਨ ਏਂ। ਜਾਹ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਜਾ ਕੇ।" ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
"ਵੇਖਾਂ, ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਨਾ! ਲਓ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਆਇਆ।" ਬਾਕੀ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਓਥੇ ਖਲੇ ਛੱਡ ਕੇ ਅਮਲੀ ਤੁਰ ਪਿਆ।
"ਬਾਪੂ। ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਏ, ਸਾਨੂੰ ਅਜੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਵਲ-ਵਲਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾ ਆਂ, ਪਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਕੁਛ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਉਲਟ ਈ ਵਾਪਰਿਆ ਕਰਦਾ ਏ।" ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੰਢੇ ਵਰਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਹਾ। "ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਓਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਨਿਆ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਆਖ਼ਰ ਉਹਨੂੰ ਕਿਹੜੇ
