ਪਾਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਈਏ ? ਉਹ ਸਾਡੀ ਏ। ਪੁਤ ਪਿਆਰਿਆ! ਉਹਨੂ ਇਸ ਵਲ ਠੁਕਰਾ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਾਲਕ 'ਤੇ ਓਟ ਰੱਖ। ਜੋ ਕੁੱਛ ਹੋ ਰਿਹਾ ਏ, ਠੀਕ ਏ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਏਸ ਗੱਲੋਂ ਆਹੰਦੀ ਸਾਂ, ਕਿ ਐਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਚਾਰੀ ਦੇ ਸਗਨ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮਨਾਵਾਂਗੇ। ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਸਿਰ ਲਕੋਣ ਜੋਗਾ ਆਸਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ.....।"

"ਬੱਸ, ਹੁਣ ਏਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਉਥੱਲੋ। ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਠੀਕ ਏ।" ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੱਲ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੀ।

ਅਮਲੀ ਦੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਰਵਾਰ ਰਲ ਕੇ ਭਿੱਖੀ ਵਿੰਡ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੁੱਜੇ। ਅਮਲੀ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਤਾਸਿਆਂ ਦੀ ਥਾਲੀ ਭਰ ਕੇ ਪਰਸਾਦ ਵਜੋਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਲਿਆ ਧਰੀ। ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕ ਰੁਪਇਆ ਪਤਾਸਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਵਜੋਂ ਤੇ ਸਵਾ ਰੁਪਇਆ ਭੇਟ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਲੜਕੀ ਲੜਕਾ ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਗ੍ਰੰਥੀ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਚਾਰ ਲਾਵਾਂ ਤੇ ਅਨੰਦ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਛੇ ਪੌੜੀਆਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਨੋਖਾ ਵਿਆਹ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਗ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਦਰਦ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਮਾਵਾਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਛੜਨ ਦਾ।

ਜਸਬੀਰ, ਪਿਉ, ਭਰਾ, ਭੈਣ ਤੇ ਮਾਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਮਿਲੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਉਦਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਂ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ; "ਧੀਏ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲਾਡਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੂੰ ਜੰਮੀ ਸੈਂ, ਮੈਂ ਦਾਜ ਬਨੌਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸਾਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਵਿਦਿਆ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਗਲਾਸੀ ਵੀ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਧੀਏ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਨਾ ਸੁਹਾਗ ਗਾਂਵੇਂ। ਤੱਤੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਈ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਹਨੂੰ ਜਣਿਆਂ। ਚੰਦਰੇ ਰੱਬ ਨੇ ਉਜਾੜੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।”

"ਰਾਮ ਕੁਰੇ! ਇਹਨਾਂ ਵਿਰੁੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੁਣ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਸੌਰਦਾ। ਧੀਰਜ ਕਰੋ। ਭਾਣਾ ਮੰਨੋ। ਇਹਦੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਹੌਸਲਾ ਦਿਹੋ ਓਸ ਵਿਚਾਰੀ ਨੂੰ।" ਅਮਲੀ ਉੱਤੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੀ ਗਿੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। "ਆਓ, ਚੱਲੀਏ।"