"ਹਾਏ ਮਾਂ।" ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੱਟੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੁਰਤ ਪਰਤੀ, ਤਾਂ ਜਸਬੀਰ ਨੇ ਧੀਮੀ ਜੇਹੀ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਸੱਸ ਦੀ ਵੱਖੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
"ਹੋਸ਼ ਕਰ ਖਾਂ ਬੀਬੀ ਰਾਣੀ । ਲੈ ਦੋ ਘੁੱਟ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈ।" ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਗ੍ਰੰਥੀਆਣੀ ਨੇ ਜਸਬੀਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਸਬੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਤਾਂ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਬੈਠੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਤਰੇਲੀ ਆ ਗਈ। ਉਹਨੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਚੁੰਨੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
"ਬੇਬੇ ਜੀ! ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਚੱਲੋ। ਬਾਬੇ ਹੋਰੀਂ ਤੇ ਕਾਕਾ ਬੇਸ਼ਕ ਏਥੋਂ ਬੈਠਣ।" ਗ੍ਰੰਥੀਆਣੀ ਨੇ ਬੜੀ ਨਿੱਘੀ ਅਪਣੱਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਗੱਲ ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਦੇ ਦਿਲ ਲੱਗੀ। ਉਹਨੇ ਨੋਂਹ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਗ੍ਰੰਥੀ ਦੇ ਵੱਸੋਂ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਜਾ ਲਿਟਾਇਆ।
"ਇਹਨੇ ਵਿਚਾਰੀ ਨੇ ਸਵੇਰ ਦਾ ਕੁਛ ਖਾਧਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ੈਦ।"
“ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਕੀ ਸੀ, ਭੈਣ ਜੀ। ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਏ ਰੱਬ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ।" ਤੇ ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਪਰਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੀਤੀ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਸੁਣਾਈ।
ਸੁਣ ਕੇ ਗ੍ਰੰਥੀ ਤੇ ਗ੍ਰੰਥੀਆਣੀ ਦਾ ਦਿਲ ਭਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੀ ਹੈਗੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾ ਦੇ ਸਨ। ਏਨੇ ਚਿਰ ਤਕ ਸੇਵਾਦਾਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਸ਼ਾਦੇ ਲੈ ਆਇਆ। ਗ੍ਰੰਥੀਆਣੀ ਨੇ ਇਕ ਥਾਲੀ ਪਰੋਸ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੋਂਹ ਸੱਸ ਅੱਗੇ ਧਰੀ, ਤੇ ਇਕ ਵਿੱਚ ਦਾਲ ਸਬਜ਼ੀ ਤੇ ਪਰਸ਼ਾਦੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਹੱਥ ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਹੋਰਾਂ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ।
"ਭੈਣ ਜੀ! ਐਨੀ ਖੇਚਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਅਸਾਂ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ ਏਂ, ਕਿ ਸਗੋਂ ਉਲਟਾ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਏਂ।" ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
"ਮਾਤਾ ਜੀ! ਇਹ ਵਹਿਮ ਨਾ ਕਰੋ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਮੱਥਾ ਵੀ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਈ ਟੇਕਣਾ ਏ, ਤੇ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਏਥੋਂ ਖਾ ਲੈਣਾ ਵੀ ਸਿੱਖ ਦਾ ਹੱਕ ਏ।" ਕੋਲੋਂ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
"ਲਓ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਪਰਸ਼ਾਦਾ ਪੁੱਛਿਓ। ਕਾਕਾ ਹਿਲਦਾ ਏ ਪਿਆ, ਕਿਤੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਸ਼ਾਬ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।" ਗ੍ਰੰਥੀਆਣੀ ਨੇ ਨਾਲ ਦੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਪਏ ਕਾਕੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦੋਹਾਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਕੁਛ ਸ਼ਾਂਤ ਆਈ।
"ਲੈ ਪੁੱਤ! ਤੂੰ ਐਥੇ ਬਹੁ ਜ਼ਰਾ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਾਪੂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਾਂ ਕਿਧਰੇ
