ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਭਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਘੱਟ ਏ ? ਖਵਰੇ ਪ੍ਰੀਤੂ ਲੱਭ ਈ ਪਏ। ਪ੍ਰੀਤੂ ਬਿਨਾਂ...।" ਪਿਆਰਾ ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹਦਾ ਗਲਾ ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

"ਚਲੋ, ਜਾਣ ਦਿਹੋ ਸੂ। ਨਾਂਹ ਨਾ ਪਾਉ ਤੁਸੀਂ। ਜੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਾਵੇ।" ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਚੋਖੀ ਰਾਤ ਤਕ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਜਸਬੀਰ ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੋਲਾ-ਪੋਲਾ ਹੱਥ ਫੇਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਕੁਛ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜੇ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਨ ਥੱਲੇ ਦਬੀ ਹੋਈ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਸ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਉਹਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਸੱਸ ਸਹੁਰੇ ਵੱਲੋਂ ਉਹਦਾ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾ ਸਕੀ। ਉਹਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਜਵਾਨ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚੋਂ ਪੂਰਾ ਨਿੱਘ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ ਘਾਟ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੁਛ ਤੋਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ।

"ਜਸਬੀਰ। ਤੂੰ ਚੌਂਹਦੀ ਏਂ, ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ ?" ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਹਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਅਰਥ ਸਮਝਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਮੈਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਆਂ ਭਲਾ ? ਉਂਝ ਮੇਰੇ ਜੀ ਨੂੰ ਕੁਛ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਪਿਆ। ਕਲੇਜਾ ਵਢੀਦਾ ਜੇ। ਦਿਲ ਖੁਸਦਾ ਜੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੇ।.... ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜੇ।" ਪਤੀ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਜਸਬੀਰ ਹੁਭਕੀਂ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

"ਜਸਬੀਰ!" ਪਿਆਰਾ ਸਹਿਜ-ਸਹਿਜ ਜਸਬੀਰ ਦੀਆਂ ਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਪੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਠੰਡਾ ਹਉਕਾ ਨਿਕਲਿਆ, 'ਉਹ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨੂਰਾਂ ਨਾ ਆਈ ਹੁੰਦੀ। ਨੂਰਾਂ ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਵੱਲਾ ਰੋਗ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।'

"ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਜਸਬੀਰ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁਹਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ।" ਜਸਬੀਰ ਸਿੱਧੀ ਬਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦੀ ਬੋਲੀ, "ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਜੀ ਤੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਚਣਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤੂ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਓ। ਆਪਣੀ