ਕਥਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਥਦੇ (ਜਪਦੇ) ਰਹੀਏ। ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਕਲਿਆਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਏਦੂੰ ਛੁੱਟ ਹੋਰ ਸਭ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਪਸਾਰਾ ਹੀ ਹੈ । ਨਾਮ ਜਪਿਆ ਮਨ ਅੰਦਰਿ ਨਿਮਰਤਾ, ਸੱਚੀ ਨਿਮਰਤਾ ਸਚ ਮੁਚੋਂ ਹੀ ਪਰਵੇਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਹਉਮੈ ਦੀ ਰਾਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਆਕੜਾਂ ਫਾਕੜਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਦੀ ਰੋਣਕਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਲੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ।

ਹਰਿ ਕਾ ਸੰਤੁ ਸਤਗੁਰੁ ਸਤਿਪੁਰਖਾ ਜੋ ਬੋਲੈ ਹਰਿ ਹਰਿ ਬਾਨੀ ॥

ਜੋ ਜੋ ਕਹੈ ਸੁਣੇ ਮੋ ਮੁਕਤਾ ਹਮ ਤਿਸ ਕੈ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨੀ ॥੧॥

ਹਰਿ ਕੇ ਸੰਤ ਸੁਨਹੁ ਜਸੁ ਕਾਨੀ ॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਨਹੁ ਇਕ ਨਿਮਖ ਪਲ

ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਪਾਪ ਲਹਿ ਜਾਨੀ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥੩॥

ਧਨਾਸਰੀ ਮ: ੪, ਪੰਨਾ ੬੬੭

ਇਸ ਗੁਰ-ਵਾਕ ਦੁਆਰਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਗੁਰਮਤਿ ਰਮਜ਼ ਭੇਦ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:-

(੧) ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਤਿਪੁਰਖੁ ਹੀ ਸੱਚਾ ਸੰਤ ਹੈ। (੨) ਇਸ ਸਤਿਪੁਰਖ ਸਤਿਗੁਰੂ ਰੂਪੀ ਸੱਚੇ ਸੰਤ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਧੁਰੋਂ ਆਈ ਬਾਣੀ ਉਤਰਦੀ ਹੈ (ਆਵੇਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ) । ਸੋ ਇਸ ਧੁਰ ਅਵਤਰੀ ਹਰੀ ਬਣੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਮੁਖੋਂ ਉਚਾਰਨਹਾਰਾ (ਬੋਲਣਹਾਰਾ) ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖ ਹੀ ਹੈ । (੩) ਹਰਿ ਹਰਿ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਭਾਵ ਇਕ ਹੀ ਹੈ । (੪) ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਮੁਖ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰੂਪਾਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ੍ਰੀਵੀ ਭਾਵ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪੀ ਗੁਰ-ਦੱਖਿਆ ਮਈ ਬਾਣੀ ਹੈ। (੫) ਗੁਰਬਾਣੀ ਸਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਮੁਖ  (ਮੁਖਾਰਬਿੰਦ ਤੋਂ) ਉਚਾਰੀ ਹੋਈ ਬਾਣੀ ਹੈ। (੬) ਗੁਰ ਮੁਖੋਂ ਉਚਾਰੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਯਾ ਗੁਰਦੀਖਿਆ ਰੂਪੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਕਥਨ ਸੁਣਨਹਾਰਾ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਪਰਸਿਧ ਤੱਤ ਬਕਤਾ ਜਨ ਹੈ ।

ਇਸ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਕਥੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਗੁਰਮਤਿ ਵਿਆਖਤ ਤੱਤ ਕਥਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਗੁਰਮਤਿ ਕਥਾ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਹੈ । ਭਾਵ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਨਿਰੋਲ ਪਾਠ ਹੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਵਖਾਨਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰੋਲ ਪਾਠ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਹੈ । ਗੁਰ-ਦੀਖਿਅਤ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਰਦ (ਅਭਿਆਸ) ਕਰੀ ਜਾਣਾ ਤੱਤ ਮੁਖੀ ਕਥਾ ਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ । ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਵਿਰਦ (ਅਭਿਆਸ) ਦਾ ਸੁਣੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਤੱਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਥਾਵਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਸੁਣਨੀਆਂ ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਦਰਿ ਸਭ ਅਪ੍ਰਵਾਨ ਹਨ। ਐਸੀ ਨਿਰੋਲ ਕਥਾ (ਜੈਸੇ ਕਿ ਉਪਰਿ ਵਿਆਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ) ਕਰਨ ਸੁਣਨਹਾਰਿਆਂ ਵਿਟਹੁ ਗੁਰੂ