ਸੋ ਗੁਰੁ ਕਰਉ ਜਿ ਸਾਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਵੈ ॥ ਅਕਥੁ ਕਥਾਵੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵੈ ॥੨॥੨॥

ਧਨਾਸਰੀ ਮ: ੧, ਪੰਨਾ ੬੮੬

ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਸੱਚ ਦੇ ਦ੍ਰਿੜਾਵਣ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਗੁਰੂ, ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਹੀ ਹੈ । ਸਚ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵਾਲੀ ਲੱਭਤ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਘਰ ਤੋਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਕੱਥ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਕਥਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਕਥਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਇਹ ਗੁਰਬਾਣੀ ਹੀ ਸੱਦੀ ਕਥਾ ਹੈ ਅਕੱਥ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ । ਝੂਠੀਆਂ ਪੋਪਲੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਅਰਥਾਵਾ ਦੀਆਂ ਪਾਉਣੀਆਂ ਮਹਾਂ ਮਨਮਤਿ ਹੈ । ਗੁਰਬਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਇਸ ਪੋਪਲੀ ਕਥਾ ਦਾ ਕਿਤੇ ਭੀ ਵਿਧਾਨ ਨਹੀਂ ।

ਕੋਈ ਐਸੋ ਰੇ ਸੁਖਹਦਾਈ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਕਥਾ ਸੁਨਾਈ ਤਿਸੁ ਭੇਟੇ ਗਤਿ ਹੋਇ ਹਮਾਰੀ॥੭॥੩॥

ਧਨਾਸਰੀ ਮ: ੫, ਪੰਨਾ ੬੮੭

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਵਿਖੇ ਹਰਿ ਕੀ ਕਥਾ ਸੁਨਾਵਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਭਾਵ ਗੁਰੂ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਪਾਠ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਤਾਈਂ ਸੁਣਾਂਵਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਭੇਟਿਆਂ ਹੀ ਗਤਿ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਹੀ ਹੈ।

ਗੁਰੁ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਏ ਅਕਥੁ ਕਹਾਏ ਸਚ ਮਹਿ ਸਾਚੁ ਸਮਾਣਾ ॥੨॥੨॥

ਧਨਾਸਰੀ ਮ: ੧, ਪੰਨਾ ੬੮੮

ਸਤਿਗੁਰ ਸੱਚਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕੱਥ ਕੇ ਗੁਰਸਿੱਖਾ ਦਾ ਅਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ । ਤਾਂ ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਹੀ ਸੱਚੀ ਅਕੱਥ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਹੈ।

ਆਉ ਸਖੀ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਹਾ ॥ ਸੁਣਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨਾਮੁ ਲੈ ਲਾਹਾ ॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਧਾਰਿ ਗੁਰ ਮੇਲਹੁ ਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਹਰਿ ਉਮਾਹਾ ਰਾਮ ॥੩॥੮॥

ਜੈਤਸਰੀ ਮ: ੪, ਪੰਨਾ ੬੯੮

ਇਸ ਗੁਰ-ਵਾਕ ਤੋਂ ਸਿਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਸਪਰ ਸਿਖ ਸ਼ਰੇਣੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਕਰਨਾ ਸੁਣਨਾ ਹੈ । ਇਸ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪ ਕਥਾ ਨੂੰ ਕਥ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਨਾਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਲਾਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਨਾਮ