ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਪੂਰਨ ਪਰਮੇਸੁਰ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨਿਤ ਸੁਣੀਐ ਰਾਮ ॥

ਅਨਹਦ ਚੋਜ ਭਗਤ ਭਵ ਭੰਜਨ ਅਨਹਦ ਵਾਜੇ ਧੁਨੀਐ ਰਾਮ ॥੪॥੬॥੯॥

ਸੂਹੀ ਮ: ੫, ਪੰਨਾ ੭੮੩

ਭਾਵ :-ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਚਾਰਨ ਰੂਪੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਦਾ ਨਿਤਾਪ੍ਰਤੀ ਸੁਣੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਪਰਮ ਤੱਤ ਕਰਮ ਹੈ । ਇਸ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਗਾਈ ਜਾਣਾ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਕਥਾ ਜਾਵਣਾ (ਉਚਾਰੀ ਜਾਣਾ) ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਵਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਸਪੰਨ ਪੂਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਲਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਹੀ ਤੇ ਇਸ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਦਾ ਨਿਤਾਪ੍ਰਤੀ ਸੁਣੀ ਜਾਣਾ ਅਤਯੰਤ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਇਸ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿਤਾਪ੍ਰਤੀ ਉਚਾਰੀ ਜਾਣ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਅਨਹਦ (ਹਦ ਉਪਰ ਦੇ) ਚੋਜਾਂ ਨੂੰ ਚੋਜ ਉਂਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਤੋਂ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਭੰ (ਡਰ) ਨੂੰ ਭੇਜਨਹਾਰੇ ਭਗਤ ਜਨ ਉਦੀਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤ ਜਨ ਅਨਹਦ ਵਾਜਿਆ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਜਾਵਣਹਾਰੇ ਸਿੱਧ ਹਨ । ਗੁਰਬਾਣੀ ਗਾਵਣ ਉਚਾਰਨ ਰੂਪੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਕਰੀ ਜਾਣ ਦਾ ਇਹ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣੀ ਮੋਅਜਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਿਜ਼ ਫੋਕਟ ਅਰਥਾਬੰਦੀ ਕਥਾਵਾਂ ਕਥਨ ਤੋਂ ਕਦਾਚਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ । ਤਾਂ ਤੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਵਿਖੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਚਾਰੀ ਜਾਣਾ (ਗੁਰਬਾਣੀ ਗਾਈ ਜਾਣਾ) ਹੀ ਮੋਅਜਜ਼ਾਨੀ (ਰਹੱਸਮਈ) ਕਥਾ ਹੈ।

ਕਿਆ ਹਉ ਕਥੀ ਕਥੇ ਕਥਿ ਦੇਖਾ ਮੈ ਅਕਥੁ ਨ ਕਥਨਾ ਜਾਈ ॥੬॥੧॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੧, ਪੰਨਾ ੭੯੫

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਦੀ ਇਹ ਪੰਗਤੀ ਸਾਫ਼ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਲਪਗ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆ ਮੂੜ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁਖਾਂ ਪਾਸੋਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਅਕੱਥ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾਣੀ (ਗੁਰਬਾਣੀ) ਕਦੇ ਕਥੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਚਾਹੇ ਕਿਤਨਾ ਹੀ ਕਥ ਕਥ ਕੇ ਦੇਖ ਲੈਣ, ਮਨਘੜਤ ਕਥਾਂ ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਾਉ ਲਾਹ ਲੈਣ। ਸਾਫ਼ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਚਲਤ ਕਥਾ-ਪਰਪਾਟੀ ਜੋ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਕੀ ਹੀ ਗੁਰਮਤਿ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੈ। ਅਗਲਾ ਗੁਰਵਾਕ ਦਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਮਤਿ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਥਾ ਕਰਨੀ ਪਰਮ ਪਰਮਾਣ ਹੈ।

ਅਕਥ ਕਥਾ ਕਹੀਐ ਗੁਰ ਭਾਇ ॥ ਪ੍ਰਭੁ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਦੇਇ ਦਿਖਾਇ ॥੩॥੪॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮ: ੧, ਪੰਨਾ ੭੯੬

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਅੰਦਰਿ "ਅਕਥ ਕਥਾ ਕਹੀਐ" ਤੋਂ ਭਾਵ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਕਹੀ (ਕਥੀ) ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੈ । ਅਰਥਾਤ ਸੁਆਸਿ ਸੁਆਸਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ