ਕਮਾਈ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਆਸਿ ਸੁਆਸਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾਈ ਕਥਾ, ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਪ੍ਰਭ ਲਖਾਉਣ (ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਣ) ਨੂੰ ਅਸਮਰੱਥ ਹੈ । ਤਾਂ ਤੇ ਖਿਨ ਖਿਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਉਚਾਰੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਵਧੇਰੀ ਤੇ ਵਡੇਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ । ਗੁਰਮਤਿ ਤੋਂ ਉਖੜਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਮਗਜ਼ੋੜੀ ਕਥਾ ਕੋਈ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ।

ਆਵਹੁ ਸੰਤ ਮਿਲਹੁ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ਮਿਲਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਕਰਹੁ ॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਬੋਹਿਥੁ ਹੈ ਕਲਜੁਗਿ ਖੇਵਟੁ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਤਰਹੁ ॥੧॥

ਮੇਰੇ ਮਨ ਹਰਿ ਗੁਣ ਹਰਿ ਉਚਰਹ ॥

ਮਸਤਕਿ ਲਿਖਤ ਲਿਖੇ ਗੁਨ ਗਾਏ ਮਿਲਿ ਸੰਗਤਿ ਪਾਰਿ ਪਰਹੁ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਕਾਇਆ ਨਗਰ ਮਹਿ ਰਾਮ ਰਸੁ ਊਤਮੁ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ਉਪਦੇਸੁ ਜਨ ਕਰਹੁ ॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਫਲ ਹਰਿ ਦਰਸਨੁ ਮਿਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਅਹੁ॥੨॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਮੀਠਾ ਹਰਿ ਸੰਤਹੁ ਚਾਖਿ ਦਿਖਹੁ ॥

ਗੁਰਮਤਿ ਹਰਿ ਰਸੁ ਮੀਠਾ ਲਾਗਾ ਤਿਨ ਬਿਸਰੈ ਸਭਿ ਬਿਖ ਰਸਹੁ ॥੩॥

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਰਸੁ ਰਾਮ ਰਸਾਇਣੁ ਹਰਿ ਸੇਵਹੁ ਸੰਤ ਜਨਹੁ ॥

ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਚਾਰੇ ਪਾਏ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜਹੁ ॥੪॥੪॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੪, ਪੰਨਾ ੭੯੯

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੰਗਤੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੂਝ ਸੁਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਿਖ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦਾ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਗੁਣ ਗਾਵਣਾ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਥਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਪਰਮ ਪਿਆਰ ਸਤਿਕਾਰ ਸੇਤੀ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਇਉਂ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ :

ਆਵਹੁ ਸੰਤ ਮਿਲਹੁ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ਮਿਲਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਕਰਹੁ ॥

ਸੰਤ ਜਨਹੁ ਮੇਰੇ ਭਾਈਓ ! ਹੇ ਸਿਖੋ ਸੰਤੋ! ਆਵੋ, ਪਰਸਪਰ ਮਿਲੋ, ਇਕਤ੍ਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਕਰਹੁ, ਅਰਥਾਤ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਅਖੰਡ ਕੀਰਤਨ (ਸ਼ਬਦ ਗੁਰ-ਦੀਖਿਆ ਦਾ ਅਖੰਡ ਅਭਿਆਸ) ਕਰੀ ਜਾਓ । ਨਿਤਾਪ੍ਰਤੀ ਕਰੀ ਹੀ ਜਾਓ । ਰੈਣਿ ਦਿਨਸ ਕਰੀ ਜਾਓ। ਨਾਲੋ ਨਾਲ ਨਾਮ ਦਾ ਖੰਡਾ ਖੜਕਾਈ ਜਾਓ । ਇਸ ਪੰਗਤੀ ਅੰਦਰਿ 'ਕਥਾ ਕਰਹੁ' ਨਾਮੇ ਜੋ ਹੁਕਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਹਰਗਿਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਨਮਤਿ ਕਥਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਨਹੀਂ । ਗੁਰਮੁਖ ਜਨ ਜੋ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਗੁਰ- ਬਾਣੀ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਅਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਦਾ ਖੰਡਾ ਹੀ ਖੜਕਾਉਂਦੇ ਹਨ । ਇਸ ਬਿਧਿ ਕੀਤੀ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਲਜੁਗੀ