ਕਾਇਆ ਨਗਰ ਮਹਿ ਰਾਮ ਰਸੁ ਊਤਮੁ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ਉਪਦੇਸੁ ਜਨ ਕਰਹੁ ॥
ਅਗਲੀ ਪੰਗਤੀ ਅੰਦਰਿ ਹੋਰ ਭੀ ਇਸ ਭਾਵ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਰੂਪੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਅਰਥਾਤ, ਅਖੰਡਾਕਾਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਐਸੀ ਪਾਰਸ-ਕਲਾ ਵਰਤਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਦ ਦੀ ਮਿਲਾਵਣੀ ਹੋਣ ਕਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪੀ ਹਰਿ ਰਸ ਦਾ ਭੁੰਚਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦੇ ਭੁੰਚਣ ਸਾਰ ਹੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੋਤੀ ਸਰੂਪ ਦਾ ਸਫਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਫਲ ਹਰਿ ਦਰਸਨੁ ਮਿਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਅਹੁ ॥
ਇਸ ਪੰਗਤੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਉਪਰ ਦਸਿਆ ਸਾਰਾ ਜ਼ਹੂਰ ਪਜ਼ੀਰੀ ਭਾਵ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਫੇਰ ਇਹ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋਰ ਭੀ ਅਤਿ ਮੀਠਾ ਲਗਣ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਲਿਵ- ਅਭਿਆਸੀ ਸੰਤ ਜਨ ਹੀ ਚਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੱਖ ਕੇ ਪਰਤੱਖ ਦੇਖਦੇ ਹਨ (ਤਜਰਬਾ ਕਰਦੇ ਹਨ) ।
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਮੀਠਾ ਹਰਿ ਸੰਤਹੁ ਚਾਖਿ ਦਿਖਹੁ ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਇਸ ਤੁਕ ਦੁਆਰਾ ਇਉਂ ਵੀ ਦ੍ਰਿੜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਿਸ ਨੇ ਚਖਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਕਰਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸੰਤ ਬਣ ਕੇ ਤਜਰਬਾ ਕਰ ਵੇਖੇ । ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ੋਭਨੀਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪੁਚਾਉਣੀ ਕਥਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਰਮਤਿ ਹਰਿ ਰਸੁ ਸੱਚਮੁਚ ਹੀ ਮਨ, ਬਚਨ, ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠਾ ਲਗਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਭ ਬਿਖੇ ਰਸ ਬਿਸਰ ਗਏ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦੇ । ਓਹ ਇਸ ਹਰਿ ਰਸ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਨੂੰ ਛਡ ਕੇ ਹੋਰ ਰਸਾਂ ਦੇ ਬਿੱਖ ਰੂਪੀ ਸੁਆਦਾਂ ਵਿਚ ਖੱਚਤ ਤੇ ਪਰਵਿਰਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ-
ਗੁਰਮਤਿ ਹਰਿ ਰਸੁ ਮੀਠਾ ਲਾਗਾ ਤਿਨ ਬਿਸਰੇ ਸਭਿ ਬਿਖ ਰਸਹੁ ॥
ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਰਸੁ ਅਮਿਉ ਰਸਾਇਣੀ ਰਸ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਇਸ ਰਸਾਇਣੀ ਰਸ ਦੇ ਰਸੀ ਜਾਣ, ਗਟਾਕ ਰਸੁ ਪੀਵੀ ਜਾਣ, ਇਸ
