ਗਟਾਕ ਰਸ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰੀ ਜਾਣ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੀ ਜਾਣ ਲਈ ਗੁਰਮੁਖ ਸਿਖ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਬੀਹ ਤਾਕੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਯਥਾ ਗੁਰਵਾਕ:-

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਰਸੁ ਰਾਮ ਰਸਾਇਣੁ ਹਰਿ ਸੇਵਹੁ ਸੰਤ ਜਨਹੁ ॥

ਇਸ ਬਿਧਿ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਨੂੰ ਭਜਿਆ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨੂੰ ਕਬਦਿਆਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਫ਼ੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰੇ ਹੀ ਪਦਾਰਥ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਬਾਂਛਤ ਪਦਾਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈਦੇ ਹਨ :-

ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਚਾਰੇ ਪਾਏ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜਹੁ ॥

ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਥਾ ਦੀ ਇਹ ਸੁਗਮ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਬਿਧਿ ਭੀ ਮਨਮਤਿ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੇ ਚਰਚੇ ਪਰਚੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ । ਪ੍ਰਾਪਤ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਇਸ ਗੂੜ ਉਚ ਮੰਜ਼ਲੀ ਦਾਇਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਕਿਸ ਬਿਧਿ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਕਥਨੀ ਕਰਦਿਆਂ ਦਾਖ਼ਲ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀਦਾ।

ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਭ ਹਿਰਦੈ ਧਿਆਏ ॥ ਰੋਗ ਗਏ ਸਗਲੇ ਸੁਖ ਪਾਏ ॥੧॥

ਗੁਰਿ ਦੁਖੁ ਕਾਟਿਆ ਦੀਨੋ ਦਾਨੁ ॥ ਸਫਲ ਜਨਮੁ ਜੀਵਨ ਪਰਵਾਨ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਅਕਥ ਕਥਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਭ ਬਾਨੀ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਪਿ ਜੀਵੈ ਗਿਆਨੀ ॥੨॥੨॥੨੦॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੮੦੬

ਇਸ ਗੁਰ-ਵਾਕ ਦੀ ਪਿਛਲੇਰੀ ਦੁਪੰਗਤੀ ਸਾਫ਼ ਸਰਲਤਾ ਸਹਿਤ ਦਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਹੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹੈ । ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਏਸ ਗੁਰੂ-ਬਾਣੀ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ) ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਨੂੰ ਗੁਰਮੁਖ ਜਗਿਆਸੂ ਜਨ ਨੇ ਜਪਣਾ ਹੈ । ਮਨ-ਘੜਤ ਕਥਾ ਪਾ ਕੇ ਕਥਣਾ ਨਹੀਂ । ਸਚੇ ਗੁਰਮੁਖ ਗਿਆਨੀ, ਸੰਤ, ਭਗਤ ਜਨ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨ ਹੀ ਹਨ । ਓਹ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਜਪਿ ਜਪਿ ਜੀਂਵਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਪੀਵਦੇ ਹਨ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ ਧਿਆਇ ਕੇ ਰਸ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਲਖੀਂਵਦੇ ਹਨ, ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ ਆਇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਬਿਧਿ ਵਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਅਰਾਧਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ ਸਮਾਵਣਾ ਹੀ ਬਣ ਆਵੰਦਾ ਹੈ । ਏਥੇ ਤਾਈਂ ਆਤਮ ਅਵਸਥਾ ਆਣ ਅਪੜਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਤਨ ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾ ਦਾ ਘਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਆਤਮ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਸਹਜ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਗੁਰੂ ਘਰ ਵਿਖੇ ਹੀ ਹੈ। ਗੁਰਮਤਿ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਿਆਂ ਹੀ ਇਸ ਆਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਦਾ ਹੈ । ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੱਚਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਗੁਰੂ ਸਰੂਪ ਪੰਜ