ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਗੁਰ-ਦੀਖਿਆ ਰੂਪੀ ਐਸਾ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦਿਤੀ ਹੋਈ ਦੀਖਿਆ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਆਵਾ-ਗਵਨੀ ਦੇ ਚੁਰਾਸੀ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਕਟਣ ਲਈ ਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਇਸ ਬਿਧਿ ਹੀ ਮਨੁਖਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਪਰਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚੀ ਆਤਮ-ਜੀਵਨੀ ਜੀਵੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਰਮਤਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਕਰਨ ਸੁਣਨ ਦੇ ਚੋਜ ਬਿਨੋਦੀ ਚਲਤ ਹਨ ।

ਉਦਮੁ ਕਰਤ ਆਨਦੁ ਭਇਆ ਸਿਮਰਤ ਸੁਖ ਸਾਰੁ ॥

ਜਪਿ ਜਪਿ ਨਾਮੁ ਗੋਬਿੰਦ ਕਾ ਪੂਰਨ ਬੀਚਾਰੁ ॥੧॥

ਚਰਨ ਕਮਲ ਗੁਰ ਕੇ ਜਪਤ ਹਰਿ ਜਪਿ ਹਉ ਜੀਵਾ ॥

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਆਰਾਧਤੇ ਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਾ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਸੁਖਿ ਬਸੇ ਸਭ ਕੈ ਮਨਿ ਲੋਚ ॥

ਪਰਉਪਕਾਰ ਨਿਤ ਚਿਤਵਤੇ ਨਾਹੀ ਕਛੁ ਪੋਚ ॥੨॥

ਧੰਨੁ ਸੁ ਥਾਨੁ ਬਸੰਤ ਧੰਨੁ ਜਹ ਜਪੀਐ ਨਾਮੁ ॥

ਕਥਾ ਕੀਰਤਨੁ ਹਰਿ ਅਤਿ ਘਨਾ ਸੁਖ ਸਹਜ ਬਿਸ੍ਰਾਮੁ ॥੩॥

ਮਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨ ਵੀਸਰੈ ਅਨਾਥ ਕੇ ਨਾਥ ॥

ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਸਰਣਾਗਤੀ ਜਾ ਕੈ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹਾਥ ॥੪॥੨੯॥੫੯॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮ: ੫, ਪੰਨਾ ੮੧੫-੧੬

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦਾ ਉਦਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮਹਾਂ ਅਨੰਦ-ਦਾਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਵਿਚ ਲਗਣਾ ਤੱਤ ਸਾਰ ਆਤਮ ਸੁਖ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਵਣਹਾਰਾ ਹੈ । ਇਸ ਬਿਧਿ ਸਿਮਰ ਸਿਮਰ ਕੇ, ਗੋਬਿੰਦ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਜਪੀ ਜਾਣਾ, ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਕਰੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪੂਰਨ ਗੁਰਮਤਿ ਵੀਚਾਰ ਹੈ । ਹੋਰ ਵੀਚਾਰਾਂ ਸਭ ਹੋਛੀਆਂ ਹਨ । ਹੋਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸਭ ਕਬੋਲੀਆਂ ਹਨ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਪਣਾ ਗੁਰੂ ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਰੂਪੀ ਜੋਤੀਸ਼ ਅੰਮ੍ਰਿਤ- ਕਿਰਨ-ਰਸ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਾਵਣਾ ਹੈ । ਤਾਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਨੂੰ ਜਪੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸਚੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜੀਵਨੀ ਜੀਵਣਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਜੀਵਨੀ ਸੱਚੀ ਜੀਵਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਬਿਧਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਾਧਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨਾ ਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਵਨਾ ਹੈ। ਮੁਖ ਵਿਚਿ ਭੀ, ਮਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਭੀ, ਰੋਮ ਰੋਮ ਅੰਦਰ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਵਿਖੇ ਭੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਰਸੀਵਨਾ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦਾ। ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਅੰਦਰ ਇਹੀ ਤੱਤ ਸਫੁਰਨੀ ਲੋਚਾ ਲਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਤਨੇ ਭੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੀਅ ਜੰਤ ਹਨ, ਸਭ ਏਸੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਦੀ ਰਸਕ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਰਸ਼ਾਰ ਥੀਵਨ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਅਮਰ ਜੀਵਨੀ ਆਤਮ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ