ਇਸ ਗੁਰ-ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਅਸਥਾਈ (ਰਹਾਉ) ਵਾਲੀ ਪੰਗਤੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਤਲਕੀਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਸਿੱਖ ਸੱਖੀ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਚਾਰ ਕੇ ਸੁਣਾਵਣ, ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ਕਰਾਵਨ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਕੇ ਸੁਣਾਵਨ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਰਦੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਅਗੰਮੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਸੁਣਾਵਨਹਾਰਿਆਂ ਉਤੇ ਤੁੱਠ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੱਚਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਇਹ ਕਹੇਗਾ ਕਿ ਓਹਨਾਂ ਦਾ ਆਤਮਕ ਮਿਲਾਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਲ ਅਵੱਸ਼ ਹੋ ਜਾਏਗਾ । ਉਸ ਅਣਡਿਠ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਸੁਣਾਵਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਦਾ ਹੈ । ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅੰਦਰਿ ਇਸ ਬਿਧਿ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਖਿਨ ਖਿਨ ਪਿਛੋਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖਿੱਚ ਉਠਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਉਠਦੀ ਰਹੇਗੀ।     ਕਿਉਂਕਿ ਦਰਸ਼ਨ-ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਭੀ ਬੜਾ ਅਥਾਹ ਹੈ । ਇਸ ਅਥਾਹਤਾ ਦੇ ਮਹੀਤ ਉਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਲਈ ਵਧ ਤੋਂ ਵਧ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਥਾਹਤਾ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ । ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਿਆਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ਰਧਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਜਗਿਆਸੂ ਰੂਪ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ (ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ) ਟੇਰੇਗਾ ਅਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਸਾਂਤ ਬੂੰਦ ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ ਵਿਚ ਪਵੇਗੀ, ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰਾ ਆਨੰਦ ਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਆਨੰਦ ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ । ਜੈਸੇ ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ ਟੇਰੀ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਦੀ ਪਿਆਸ ਘਨੇਰੀ ਘਨੇਰੀ ਹੋਇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਦਰਸਨ-ਮਿਲਾਪੀ-ਜਗਿਆਸੂ ਦਾ ਅਨੰਦ-ਮੰਗਲੀ-ਸਰਧਾ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਭੀ ਵਧਦਾ ਜਾਵੇਗਾ । ਇਹ ਸਭ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਸੁਣਨ ਦਾ ਚੋਜ ਬਿਨੋਦੀ ਰਸਾਇਣ ਰਸੋਦੀ ਪ੍ਰਤਾਪ ਹੈ। ਚੁੰਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਬਸ ਲੋਕ ਲੁਕਾਣੀ ਚਰਚਾ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਉਰੇ ਉਰੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਪ੍ਰਮਾਰਥ ਦੇ ਆਤਮ-ਮੰਡਲ ਵਿਚਿ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਆਵੇਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ।

ਅਗਾਧਿ ਬੋਧਿ ਅਕਥ ਕਹੀਐ ਸਹਜਿ ਪ੍ਰਭ ਗੁਣ ਗਾਵਏ ॥

ਰਾਮ ਨਾਮ ਰਸਾਲ ਰਸੀਆ ਰਵੈ ਸਾਚਿ ਪਿਆਰੀਆ॥

ਗੁਰਿ ਸਬਦੁ ਦੀਆ ਦਾਨੁ ਕੀਆ ਨਾਨਕਾ ਵੀਚਾਰੀਆ ॥੨॥੧॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮ: ੧, ਪੰਨਾ ੮੪੩

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਸਹਜ ਸੇਤੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣ ਗਾਵਣੇ ਹੀ ਅਗਾਧਿ ਬੋਧਿ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਥਨਾ ਕਥਾਵਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਿਧਿ ਸਰਬ ਥਾਈਂ ਰਵਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਰਮਣੀ ਅਗਾਧਿ ਬੋਧਿ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਰਾਵ ਲਈਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ ਤਾਂ ਰਾਵਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸੀਆ