ਰਸ ਰਸ ਕੇ ਰਸ ਹਸੱਨੀ ਜਗਿਆਸਾ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਸੇਜ ਨੂੰ ਆਪ-ਹੁਦਰਾ ਹੀ ਰਾਵਨ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਅਤੇ ਇਕ ਅਕਹਿ ਰਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਤਰ ਆਤਮੇ ਹੀ ਸੋਮਾ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਿਲੇ ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ਦਇਆ ਧਾਰੇ ਕਥਹਿ ਅਕਥ ਬੀਚਾਰੋ ॥

ਇਕ ਚਿਤਿ ਇਕ ਮਨਿ ਧਿਆਇ ਸੁਆਮੀ ਲਾਇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਿਆਰੇ ॥੨॥੧॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮ: ੫ ਛੰਤ, ਪੰਨਾ ੮੪੫

ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਗੁਰਮੁਖ ਸੰਤ ਪਿਆਰਿਆਂ, ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆ ਦੇ ਨਦਰਿ ਕਰਮ ਕਰਿ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ ਦਾ ਸਦਕਾ ਗੁਰ-ਦੀਖਿਆ-ਮਈ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਅਕੱਥ ਅਭਿਆਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਫੇਰ ਤਾਂ ਐਸੇ ਅਕੱਥ ਕਥਾਵੀ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਖੰਡਾ ਖੜਕਾਉਣਹਾਰੇ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨ ਪਰਮ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰਾਇਣ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮਨ ਚਿਤ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਆਮੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਸਬਾਸਰ ਧਿਆਈ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮੇ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹਰ ਦਮ ਹੁੰਦੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅਚਰਜ ਕਥਾ ਮਹਾ ਅਨੂਪ ॥ ਪ੍ਰਾਤਮਾ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਕਾ ਰੂਪੁ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥੨੧॥

ਗੋਂਡ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੮੬੮

ਇਹ ਮਹਾ ਅਨੂਪਮ, ਉਪਮਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸਚਰਜ ਕਥਾ ਗੁਰਬਾਣੀ ਹੀ ਨਿਰੂਪਨ ਕਰਦੀ ਹੈ । ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲਿ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਕਰਨਹਾਰੇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਤੇ ਪਰਾਇਆ ਆਤਮਾ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।

ਪੁਰਖ ਮਹਿ ਨਾਰਿ ਨਾਰਿ ਮਹਿ ਪੁਰਖਾ ਬੂਝਹੁ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ॥

ਧੁਨਿ ਮਹਿ ਧਿਆਨੁ ਧਿਆਨ ਮਹਿ ਜਾਨਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਕਥ ਕਹਾਨੀ ॥੩॥੯॥

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ ੧, ਪੰਨਾ ੮੭੯

ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਹਾਣੀ, ਅਰਥਾਤ, ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕੀਤਿਆਂ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਖਸ਼ਾਤ ਇਉਂ ਆਸ਼ਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਪਰਮੇਸਰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸਣ ਜਗਿਆਸਣ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿਖੇ ਆਇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸਾਕਾਰ ਇਸ ਜਗਿਆਸਾ ਨਾਰੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਇ ਬਸਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਅਚਰਜ ਆਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲਾ ਉਘਾੜ ਉਸ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੁਗ ਖੜੋਤੇ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਪੁਲਾੜ ਵਿਚ ਹੀ ਉਘੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ