ਹਿਰਦੈ ਕਾਮ ਕਾਮਨੀ ਮਾਗਹਿ ਰਿਧਿ ਮਾਗਹਿ ਹਾਥੁ ਪਸਾਰੇ ॥੨॥

ਹਰਿ ਜਸੁ ਜਪਿ ਜਪੁ ਵਡਾ ਵਡੇਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਖਉ ਉਰਿਧਾਰੇ ॥

ਜੇ ਵਡ ਭਾਗ ਹੋਵਹਿ ਤਾ ਜਪੀਐ ਹਰਿ ਭਉਜਲੁ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰੇ ॥੩॥

ਹਰਿ ਜਨ ਨਿਕਟਿ ਨਿਕਟਿ ਹਰਿ ਜਨ ਹੈ ਹਰਿ ਰਾਖੈ ਕੰਠਿ ਜਨ ਧਾਰੇ ॥

ਨਾਨਕ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਹੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਹਮ ਬਾਰਿਕ ਹਰਿ ਪ੍ਰਤਿਪਾਰੇ ॥੪॥੬॥੧੮॥

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ ੪, ਪੰਨਾ ੮੮੨

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਤਾ ਕੇਵਲ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਤਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਾ ਪੁਰਖੁ ਪੁਰਖੋਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ ਪ੍ਰ ਕੇ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਏਸੇ ਜੀਅ ਦਾਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਡੇ ਮਹਾਂ ਪੁਰਖੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ (ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ) ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚਿ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਮ ਰੂਪੀ ਜੀਅ ਦਾਨ ਦਿਤਾ । ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਭੀ ਏਸੇ ਗੁਰੂ ਸਰੂਪ ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾਤ ਦੀ ਅਤੁਟ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਭੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਦਰ ਕਿਰਪਾ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜ ਹੋਈ। ਇਸ ਬਿਧਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਰੂਪ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਮੂਰਤਿ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ, ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਬਸੀਠੀ ਵਿਚਿ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮੁ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕੰਠ ਵਿਚਿ ਧਾਰਿ (ਉਤਾਰਿ) ਦਿਤਾ । ਇਉਂ ਇਹ ਗੁਰਦੀਖਿਆ-ਮਈ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਮਨ-ਭਾਉਂਦੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਸੁਣਨਸਾਰ ਹੀ ਨਿਹਾਲ ਨਿਹਾਲ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਓਹ ਸਿਖ ਭੀ ਧੰਨ ਧੰਨ ਵਡਭਾਗੇ ਗੁਰਸਿਖ ਹੋ ਗਏ । ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਵਡੇ ਭਾਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚੇ ਭਾਗ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਨ ਕਿ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰ-ਦੀਖਿਆ-ਮਈ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਦੀ ਸਹਜ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਗੁਰ-ਸੰਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਹੇਲੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਤੀਸ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਗੁਰਮਤਿ ਕਥਾ ਨੂੰ ਝੂਰਦੇ, ਵਿਸੂਰਦੇ ਤੇ ਤਰਸਦੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ । ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਅਨੂਪਮ ਕਥਾ ਦੀ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਲੱਝੀ। ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾਰਾਵਾਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ । ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਥਾ ਦੀ ਅਕਾਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਫਰੀ । ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਕਾਮ ਕਾਮਨੀ ਮੰਗਣ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਹੀ ਵਸੀ ਰਹੀ । ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਓਹ ਹੱਥ ਪਸਾਰ ਕੇ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਦੇ ਹੀ ਮੰਗਤੇ ਬਣੇ ਰਹੇ ।

ਇਸ ਹਰਿ ਜਸੁ ਰੂਪੀ ਹਰੀ ਕਥਾ ਦਾ ਜਪ ਜਪਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਾ ਵਡੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾਤਾਰੀ ਉਤਮ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲੜਾ ਕਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨੂੰ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੁਆਰਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚਿ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕਾਈ ਉਰਿ-ਧਾਰੀ ਹੀ ਰਖਦੇ ਹਨ । ਸਭ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਇਸ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚਿ ਉਰਿ-ਧਾਰੀ ਰਖਣ ਦੀ