ਯਾਚਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ । ਜੇ ਅਤਿ ਉਚੇ ਵਡਭਾਗ ਹੋਣ ਤਾਂ ਇਸ ਗੁਰ- ਦੀਖਿਆ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜਪਦੇ ਰਹੀਏ। ਇਉਂ ਭਵਜਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਰਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਧੁਰਵਾ ਬੱਝੇ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਾਲੇ, ਅਰਥਾਤ, ਗੁਰਮਤਿ ਕਥਾ ਰਟਨ ਵਾਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਾਂ ਦੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਦਾ ਹੀ ਨਿਕਟਿ ਹੋਇ ਕੈ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੇ  ਅਭਿਆਸ-ਰਸੀਏ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਕਰਨਹਾਰੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਭੀ ਸਦਾ ਹੀ ਉਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੰਗ ਹੀ ਵਸਦੇ ਰਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਠ ਨਾਲਿ ਲਾ ਕੇ ਰਖਦਾ ਹੈ । ਤੱਤੀ ਵਾਉ ਨਹੀਂ ਲਗਣ ਦਿੰਦਾ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਹੀ ਹੈ । ਅਸੀਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲੇ ਹੋਏ ਬਾਲਕ ਹਾਂ । ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਦੇ ਰਹਾਉ ਰੂਪ ਅਸਥਾਈ ਵਿਚਿ ਆਈ ਹੋਈ ਕਥਾ ਸਾਰੇ ਗੁਰਵਾਕ ਦੀ ਪੰਗਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿਚਿ ਰਮੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਸੰਤਹੁ ਐਸੀ ਕਥਹੁ ਕਹਾਣੀ ॥

ਸੁਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਰ ਦੇਵ ਪਵਿਤਾ ਖਿਨੁ ਬੋਲਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਾਣੀ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਰਾਮਕਲੀ ਮ: ੫, ਪੰਨਾ ੮੮੩

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਹੀ ਐਸੀ ਕਥਾ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਥਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ । ਜਿਸਨੂੰ ਖਿਨ ਪਲ ਮਾਤ੍ਰ ਹੀ ਬੋਲਿਆਂ (ਕਥਿਆਂ) ਅਤੇ ਸੁਣਿਆਂ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਨਰ, ਮਨੁਖ, ਮੁਨਿ ਜਨ ਸਭ ਪਵਿਤ੍ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਬਸ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਕਥਾ ਕਰਨ ਸੁਣਨ ਦਾ ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਦਰਿ ਵਿਧਾਨ ਹੈ ।

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਰਹਤ ਰਹੈ ਨਿਰਾਰੀ ਸਾਧਿਕ ਸਿਧ ਨ ਜਾਨੈ ॥

ਰਤਨ ਕੋਠੜੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੰਪੂਰਨ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਖਜਾਨੈ ॥੧॥

ਅਚਰਜੁ ਕਿਛੁ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਈ ॥ ਬਸਤੁ ਅਗੋਚਰੁ ਭਾਈ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਮੋਲੁ ਨਾਹੀ ਕਛੁ ਕਰਣੈ ਜੋਗਾ ਕਿਆ ਕੋ ਕਹੈ ਸੁਣਾਵੈ ॥

ਕਥਨ ਕਹਣ ਕਉ ਸੋਝੀ ਨਾਹੀ ਜੋ ਪੇਖੈ ਤਿਸੁ ਬਣਿ ਆਵੈ ॥੨॥

ਸੋਈ ਜਾਣੈ ਕਰਣੈਹਾਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿਆ ਬੇਚਾਰਾ ॥

ਆਪਣੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਹਰਿ ਆਪੇ ਪੂਰ ਭੰਡਾਰਾ ॥੩॥

ਐਸਾ ਰਸੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਮਨਿ ਚਾਖਿਆ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਰਹੇ ਆਘਾਈ ॥

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਮੇਰੀ ਆਸਾ ਪੂਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸਰਣਾਈ ॥੪॥੪॥

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੮੮੩

ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨ ਜੋ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,