ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰਤਾ ਫਿਰੈ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੁਝੈ ਸਚੁ ॥

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨੇ ਸੋ ਭਗਤ ਹੋਇ

ਵਿਣੁ ਮੰਨੇ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੧॥੯॥

ਸਲੋਕ ਮ: ੩, ਰਾਮਕਲੀ ਕੀ ਵਾਰ, ਪੰਨਾ ੯੫੦

ਤਥਾ ਹੋਰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਮਾਣ :-

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ॥

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝਿ ਪਰਵਾਣੁ ਹੋਇ ਤਾ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ਸਚੁ ॥

ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰਤਾ ਫਿਰੈ ਹੁਕਮੈ ਮੂਲਿ ਨ ਬੁਝਈ

ਅੰਧਾ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੨॥੨॥

ਮ: ੩, ਗੂਜਰੀ ਕੀ ਵਾਰ, ਪੰਨਾ ੫੦੯

ਤਥਾ:-ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਹਨੁ ਕਹਾਵਨੁ ॥੩॥੧੧॥

ਆਸਾ ਕਬੀਰ ਜੀ, ਪੰਨਾ ੪੭੮

ਤਥਾ ਹੋਰ:-ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਜੇ ਕਰੇ ਮਨਮੁਖਿ ਬੂਝ ਨ ਹੋਇ ॥

ਗੁਰਮਤੀ ਘਟਿ ਚਾਨਣਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਪਾਵੈ ਸੋਇ ॥੩॥੯॥

ਗੂਜਰੀ ਮ: ੩, ਪੰਨਾ ੪੯੨

ਬਸ, ਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਕਿ ਪ੍ਰਚਲਤ ਕਥਾ ਪਰਪਾਟੀ ਜੋ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋ ਉਪਰ ਲਿਖੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਵਿਚਿ ਆਈ ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਹੀ ਹੈ, ਏਦੂੰ ਵਧ ਹੋਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ । ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਐਵੇਂ ਬਕਬਾਦ ਹੀ ਹੈ, ਛਾਰ ਰੂਪ ਖ਼ਾਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੈਸੀਅਤ ਹਕੀਕਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ।

ਆਵਹੁ ਸੰਤ ਪਿਆਰਿਹੋ ਅਕਥ ਕੀ ਕਰਹ ਕਹਾਣੀ ॥

ਕਰਹਾ ਕਹਾਣੀ ਅਕਥ ਕੇਰੀ ਕਿਤੁ ਦੁਆਰੈ ਪਾਈਐ ॥

ਤਨੁ ਮਨੁ ਧਨੁ ਸਭੁ ਸਉਪਿ ਗੁਰ ਕਉ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਪਾਈਐ॥

ਹੁਕਮੁ ਮੰਨਿਹੁ ਗੁਰੂ ਕੇਰਾ ਗਾਵਹੁ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ॥

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸੁਣਹੁ ਸੰਤਹੁ ਕਥਿਹੁ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥੯॥

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ ੩, ਪੰਨਾ ੯੧੮

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਛਲੀ ਤੁਕ ਅੰਦਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਗਾਵਣਾ ਹੀ ਅਕੱਥ ਕਹਾਣੀ ਕਰਨਾ ਹੈ । ਪਹਿਲੀ ਤੁਕ ਅੰਦਰਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਸਮੁਚੇ ਸਿਖ ਸੰਤ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਫ਼ੁਰਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਆਵਹੁ ਮਿਲ ਕੇ ਅਕੱਥ ਕਹਾਣੀ ਕਰੀਏ, ਭਾਵ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਗਾਵੀਏ ਉਚਾਰੀਏ । ਕਿਸੇ ਇਕ ਅਧੇ ਸਿਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ (ਜੈਸਾ ਕਿ ਅੱਜ