ਕਲ੍ਹ ਰਿਵਾਜ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੱਥਾਂ ਪਾ ਕੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਵੇ) । ਤਾਂ ਤੇ ਕਥਾਂ ਪਾਉਣ ਦਾ, ਕਥੋਲੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਦਾ ਗੁਰਬਾਣੀ ਅੰਦਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ । ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਭੈੜੇ ਰਿਵਾਜ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਹਰਗਿਜ਼ ਪਰਵਾਣ ਨਹੀਂ । ਇਸਦਾ ਰਿਵਾਜ ਫ਼ੌਰਨ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਿਉ ਤੂ ਚਲਾਇਹਿ ਤਿਵ ਚਲਹ ਸੁਆਮੀ ਹੋਰੁ ਕਿਆ ਜਾਣਾ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ॥

ਜਿਵ ਤੂ ਚਲਾਇਹਿ ਤਿਵੈ ਚਲਹ ਜਿਨਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਵਹੇ ॥

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜਿਨ ਨਾਮਿ ਲਾਇਹਿ ਸਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਦਾ ਧਿਆਵਹੇ ॥

ਜਿਸ ਨੋ ਕਥਾ ਸੁਣਾਇਹਿ ਆਪਣੀ ਸਿ ਗੁਰ ਦੁਆਰੈ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹੇ॥

ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਚੇ ਸਾਹਿਬ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਵਹੇ ॥੧੫॥

ਰਾਮਕਲੀ ਮ: ੩, ਪੰਨਾ ੯੧੯

ਹੇ ਮੇਰੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਸੁਆਮੀ, ਮਾਲਕ! ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਅਲਪਗ ਅਕਲ ਦੁਆਰਾ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਉੱਕੇ ਹੀ ਕਹੇ ਕਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ । ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਸੱਚਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੇਲਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਤੇਰੇ ਇਸ ਮਾਰਗ ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ । ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਾ ਵਖਾਣੇ, ਵਿਥਾਰੇ ਤੇਰੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਹੁਕਮਾਂ ਉਪਰਿ ਚਲਣਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਗੁਰਮੁਖਤਾਈ ਹੈ । ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਪਰਿ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਗੁਰੂ ਮੇਲ ਕੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਿਓਂ ਗੁਰ-ਦੀਖਿਆ ਨਾਮ ਬਖ਼ਸ਼ ਕੇ ਨਾਮ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਵਿਚਿ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ । ਓਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਤ੍ਰ ਗੁਰਮੁਖ ਜਨ ਖਿਨ ਖਿਨ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈਆਂ ਕਰਨ ਲਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਹੀ ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ । ਇਹ ਸਾਸਿ ਸ੍ਵਾਸਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਵਾਲੀ ਗੁਰਦੀਖਿਆ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਿਓਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਏਥੇ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਣਹਾਰਾ ਗੁਰੂ ਕਰਤਾਰ ਆਪਿ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਗੁਰਬਾਣੀ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ- ਜਾਪ ਹੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਲਪਗ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਕਥੋਗੜ ਅਤੇ ਕੁਫੱਕੜ, ਆਪੋਂ ਬਣ ਬੈਠੇ ਕਹਾਵਤੀ ਸੰਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹਰਗਿਜ਼ ਹਰਗਿਜ਼ ਨਹੀਂ ।

ਅੰਤੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਲਿਆ ਮੈ ਪਿਛੇ ਕੀਰਤਨੁ ਕਰਿਅਹੁ ਨਿਰਬਾਣੁ ਜੀਉ ॥

ਕੇਸੋ ਗੋਪਾਲ ਪੰਡਿਤ ਸਦਿਅਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਪੜਹਿ ਪੁਰਾਣੁ ਜੀਉ ॥

ਹਰਿ ਕਥਾ ਪੜੀਐ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸੁਣੀਐ ਬੇਬਾਣੁ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਗੁਰ ਭਾਵਏ ॥

ਪਿੰਡ ਪਤਲਿ ਕਿਰਿਆ ਦੀਵਾ ਫੁਲ ਹਰਿ ਸਰਿ ਪਾਵਏ ॥੫॥

ਰਾਮਕਲੀ ਸਦੁ, ਪੰਨਾ ੯੨੩

ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਉਣ ਸਮੇਂ (ਅੰਤ ਕਾਲ ਸਮੇਂ) ਸਤਿਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ