ਹੁਣ ਬੁੱਢੇ ਤੋਤੇ ਆਹ ਭਰੀ

ਫਿਰ ਨੈਣ ਅਕਾਸ਼ ਉਠਾਂਦਾ ਏ,

ਜੋ ਅੱਖੀ ਕਦੀ ਨ ਰੋਂਦੀ ਸੀ

ਦੋ ਅੰਝੂ ਭਰਕੇ ਲ੍ਯਾਂਦਾ ਏ।

 

ਨਾਂ ਗਮਜ਼ੇ ਚੁੰਮੇ ਨੈਣ ਕਦੇ

ਓ ਉਠੇ ਰਸੀਲੇ ਰੰਗ ਵਰੇ,

ਵਿਚ ਗੱਡ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਅਦਬ ਭਰੇ

* ਉਹ ਬਾਬਾ ਐਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ:-

 

'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ!

'ਅਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਪਰੇ।

'ਉੱਚੇ ਵੱਸੋ ਬਿਨਾਂ ਆਲ੍ਹਣੇ

'ਬਿਨ ਖੰਭਾਂ ਤਰ ਗਗਨ ਰਹੇ !

 

ਪੌਣ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤਿ, ਤਲ, ਪਾਣੀ

ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦਿਲ-ਪੀੜ 'ਸੁਣੋਂ

ਅਰਦਾਸ ਪਸ਼ੂ ਦੀ, ਦਾਤੇ!

'ਕਦੇ ਨ ਰੱਖੀਂ ਮਿਹਰ ਖੁਣੋਂ।