ਸ਼ਾਮ ਢਲੀ ਤੇ

ਸ਼ਾਮ ਢਲੀ ਤੇ ਜਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਨਾਂ

ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਜਾਨਾਂ

 

ਲਲਚਾਈਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪੇਟ ਤੋਂ ਭੁੱਖੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ,

ਦੇਖਕੇ ਨਿੱਤ ਹੀ ਵਿੱਚੋ ਵਿੱਚੀ ਮਰ ਜਾਨਾਂ

 

ਕਿਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੇ,

ਜੇਠ ਹਾੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਧੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠਰ ਜਾਨਾਂ

 

ਉਂਝ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ,

ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਹੋਣੀ ਅੱਗੇ ਹਰ ਜਾਨਾਂ

 

ਲੁਟਾਕੇ ਸਭ ਰੰਗ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ "ਦੀਪ" ਫਿਰ ਵੀ,

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੀ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਮੈਂ ਭਰ ਜਾਨਾਂ