ਲਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਕੀ ਟਹਿਲ ਕਰਣ।

ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਕੂਚ ਕੀਆ ਦਮਦਮੇ ਤੇ; ਸੁਖਾ ਛਕਿਆ ਕੇਵਲ, ਸਰਸੇ ਮੁਕਾਮ ਕੀਆ। ਖੇਡਣੇ ਚੜੇ, ਖੇਡਦੇ ਖੇਡਦੇ ਇਕ ਪੰਜਾਵੇ ਉਪਰ ਚੜ ਗਏ। ਬਚਨ ਹੋਇਆ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ, 'ਸਿਖੋ! ਦੇਖੋ ਤਾਂ ਦਖਣ ਕਿਥੇ ਕੁ ਹੈ? ਆਪੇ ਹੀ ਬਾਂਹਿ ਪਸਾਰ ਕਹਿਆ, ਆਹਿ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੈ*।'

ਕੋਈ ਕੁ ਦਿਨ ਬਸੇ ਸਰਸੇ। ਸਰਸੇ ਤੇ ਕੂਚ ਕੀਆ ਮੁਕਾਮ ਨੌਹਰ ਕੀਆ। ਕੋਈ ਦਿਨ ਬਸੇ ਨੌਹਰ ਤੇ ਕੂਚ ਕੀਆ। ਸੁਖਾ ਛਕਿਆ, ਸੂਰ ਪੁਰ ਸੁਹੇਵੇ ਮੁਕਾਮ ਕੀਆ। ਦੌਲਤ ਰਾਮ ਚਾਰ ਬੇਟੇ ਲੈ ਕਰਿ ਆਣ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ ਹਜੂਰ।

ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: ‘ਦੋਲਤ ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਕੈ ਬੇਟੇ ਹੈਨ ?”

ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਪੰਜ ਬੇਟੇ ਹੈਨ।'

ਬਚਨ ਹੋਇਆ, 'ਪੰਜਵਾਂ ਕਹਾਂ ਹੈ?'

ਜੀ, ਏਥੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਗਾ, ਬਾਉਲਾ ਹੈ।'

ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ: 'ਓਹੁ ਬਾਵਲਾ ਨਹੀਂ ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ਓਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੋ।' ਬੁਲਾਇਆ ਆਣ ਹਥ ਬੰਨ ਕੇ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ।

ਬਚਨ ਹੋਇਆ: 'ਇਸ ਕਾ ਨਾਉਂ ਕਿਆ ਹੈ?

ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਇਸ ਕਾ ਨਾਉਂ ਬੁਲਾ ਹੈ ਜੀ।'

'ਇਨੂੰ ਬੂਲਾ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ! ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਕਹਿਣਾ। ਏਹੁ ਤੇਰੇ ਘਰ ਮੈ ਲਾਲ ਹੈ। ਏਹੋ ਇਸ ਦੇਸ ਕਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਰੁ ਇਹ ਚਾਰੋਂ ਇਸ ਕੀ ਕਮਾਈ ਖਾਵੈਂਗੇ।'

ਦੌਲਤ ਰਾਮ ਪੰਜੇ ਬੈਟੇ ਲੈ ਕਰਿ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਗਇਆ।

* ਆਵੇ ਦੇ ਉਪਰ ਚੜਕੇ ਜੋ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਪਿਛੇ ਪੰਨਾ 103 ਪਰ ਆ ਚੁਕੀ ਸਾਖੀ ਵਿਚ ਦਿੱਤੇ ਵਾਕਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਜੋ ਬੀ ਇਸ ਸਾਖੀ ਨੂੰ ਆਖੇਪਕ ਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।