ਸਿਖ ਲਗੇ ਦੇਖਣ, ਸਾਰੇ ਫਿਰੇ, ਜੰਡਾਂ ਵਿਚਿ ਕਿਤੇ ਨਜਰ ਨਾਂ ਆਇਆ। ਕਹਿਆ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਕਿਤੇ ਤਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਹੀਂ ਆਇਆ।'

ਤਾਂ ਫੇਰ ਬਚਨ ਹੋਇਆ ਇਕ ਸਿਖ ਨੂੰ: ਸਿਖਾ! ਇਸ ਜੰਡ ਉਪਰ ਚੜ!'

ਤਾਂ ਸਿਖ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ: ਦੇਖੇ ਤਾਂ ਇਕ ਛੇ ਉਂਗਲ ਕਾ ਪਿਪਲੁ ਖੜਾ ਹੈ। ਕਹਿਆ: 'ਜੀ, ਇਕੁ ਛੇ ਉਂਗਲ ਦਾ ਪਿਪਲੁ ਖੜਾ ਹੈ।

'ਸਿਖੋ! ਇਹ ਪਿਪਲ ਨਾਂਹੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ। ਬਰਮੇ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਪਿਪਲੁ ਹੈਨ। ਪਰ ਇਸ ਸੇ ਬ੍ਰਹਿਮਾਂ ਕੀ ਜੋਤ ਬਹੁਤੀ ਹੈ। ਕੈਸੇ ਕਰਕੇ? ਜੈਸੇ ਔਤਾਰ ਤਾਂ ਸਭੀ ਬਿਸਨ ਭਗਵਾਨ ਕੇ ਹੂਏ ਹੈਂ। ਪਰ ਕਿਸਨਾ ਔਤਾਰ ਹੂਆ, ਉਸ ਮਹਿ ਬਿਸਨ ਭਗਵਾਨ ਕੀ ਜੋਤ ਬਹੁਤੀ ਥੀ। ਤੈਸੇ ਕਰਕੇ ਇਸ ਮੈ ਬ੍ਰਹਿਮੇ ਕੀ ਜੋਤ ਬਹੁਤੀ ਹੈ। ਅਰੁ ਏਹੁ ਜੰਡ ਰਾਖਸ ਹੈ, ਪਿਪਲ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਅਲੋਪ ਕਰ ਲੇਵੇਗਾ। ਜਬ ਹਮ ਪੰਜਾਬ ਧਰਤੀ ਮਹਿ ਆਂਵਾਂਗੇ। ਖਾਲਸੇ ਕੀ ਤੇਗ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਲੀ ਪਲ ਖਾਲਸੇ ਕਾ ਤੇਜ ਬਧੈਗਾ। ਚਾਰ ਖੂਟ ਮੈ ਹੋਵੇਗਾ ਖਾਲਸਾ।'

ਇਤਨੇ ਦੌਲਤ ਰਾਮ, ਫਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਆਣ ਹਜੂਰ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਸੁਖਾ ਰਗੜਿਆ ਪ੍ਯਾਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਬਚਨ ਹੋਇਆ:

'ਫੱਤੇ ਤੂੰ ਪ੍ਯਾਲਾ ਪੀਉ!

ਕਹਿੰਦਾ 'ਜੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ!'

'ਨਾਂ ਓਇ ਫੱਤੇ ਤੂੰ ਪ੍ਯਾਲਾ ਪੀਉ! '

'ਜੀ, ਮੈ ਨਹੀ ਪੀਂਦਾ।'

*ਨ ਓਇ ਫਤੇ ਤੂੰ ਪ੍ਯਾਲਾ ਪੀਉ!'

'ਜੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ! ਮੈਂ ਕਮਲਾ ਹੋਇ ਜਾਵਾਂਗਾ। '

ਫੇਰ ਬਚਨ ਹੋਇਆ ਦੌਲਤ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਰਾਮ ਨੇ ਪੀਆ।

ਪੀ ਕਰ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਗਏ।

ਇਤਨੇ ਭਾਗਲੀ ਬੁੱਢੀ ਦੂਧ ਕਾ ਗੜਵਾ ਲੈ ਕਰ ਆਣ ਹਜੂਰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਬੁਢੀ ਦੀ ਗੋਦੀ ਬਾਲਕੀ ਥੀ।

ਬਚਨ ਹੋਇਆ: 'ਸਿਖਣੀਏ! ਏਹ ਬਾਲਕੀ ਤੇਰੀ ਕੀ ਲਗਦੀ ਹੈ ??