ਕਹਿਆ: 'ਜੀ, ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ! ਏਹੁ ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਹੈ।'

ਬਚਨ ਹੋਇਆ: 'ਸਿਖਣੀਏ! ਇਸ ਕਾ ਦੋਹਤਾ ਹਮਾਰਾ ਸਿਖੁ ਹੋਵੇਗਾ। ਬਡਾ ਸੂਰ ਬੀਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਫੌਜਾਂ ਕਾ ਮੁਹਰੀਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਗੇ ਕੋਈ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕੇਗਾ ਨਾਹੀ।'

ਇਤਨੇ ਦੌਲਤਰਾਮ, ਫੱਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਘਰੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਲੋਕਾਂ ਕਹਿਆ: 'ਦੌਲਤ ਰਾਮ ਪ੍ਯਾਲਾ ਪੀ ਆਇਆ, ਫਤੇ ਪਿਯਾਲਾ ਕੋਈ ਪੀਤਾ ਨਾਂਹੀ, ਫਤੇ ਤੈਂ ਪਿਆਲਾ ਕ੍ਯੋਂ ਪੀਤਾ ਨਾਹੀਂ?'

ਫਤੇ ਕਹਿਆ: 'ਮੈ ਹੁਣ ਪੀ ਆਂਵਦਾ ਹਾਂ ਜੀ!"

ਆਣਿ ਹਜੂਰ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ: 'ਜੀ ਪ੍ਯਾਲਾ ਕੁਛ ਮੈਨੂੰ ਬੀ ਦੇਹੁ! ਪਿਆਲਾ ਦੌਲਤ ਰਾਮ ਪੀ ਗਇਆ।'

ਤਾਂ ਕਹਿਆ: 'ਭੰਗ ਪਈ ਹੈ ਤੂੰ ਪੀ ਲੈ!'

ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਭੰਗ ਹੀ ਦੇਹੁ!

ਲੋਟਾ ਸੁਨਹਿਰਾ ਸਾਫਾ ਧੋਇ ਕੇ ਨੁਗਦਾ ਪਾਇਕੇ ਪਿਆਇ ਦਿਤਾ, ਪੀ ਕਰ ਕਮਲਾ ਹੋਇ ਗਇਆ*।

ਇਤਨੇ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਦਿਆਲ ਹੋਇ ਡੱਲੇ ਬਰਾੜ ਉਪਰ। 'ਆਉ ਡਲਿਆ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲ ਤੂੰ ਦਖਣ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਦਖਣ ਦਾ ਰਾਜ ਦਿਆਂਗੇ।'

ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਮੈਂ ਤਾ ਮੁਲਖ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਏਥੇ ਹੀ ਛਡੋ।

'ਨਾਂ ਓਇ ਡਲਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲੁ ਨੁਰੰਗਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।

ਦਿਲੀ ਦਾ ਤਖਤ ਸੁੰਨਾ ਪਇਆ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਓਹ ਭੀ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲੁ।

ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਗਊਆਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਏਥੇ ਹੀ ਛਡੇ!

'ਨਾਂ ਓਇ ਡਲਿਆ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲੁ, ਜਿਥੇ ਸਾਡਾ ਮੰਜੀ ਦਾ ਥਾਂਉ ਹੋਵੇਗਾ, ਓਥੇ ਪੀੜੀ ਕਾ ਤੈਨੂੰ ਭੀ ਦੇਵਾਂਗੇ ਥਾਉਂ।`

* ਇਸ ਸਾਖੀ ਦੇ ਆਖੇਪਕਾਰ ਦੀਆਂ ਏਹ ਅਟਪਟੀਆਂ, ਤੇ, ਸੁਖੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਦੀਆਂ ਬਨਾਉਟਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹਾਸੇ ਯੋਗ ਹਨ।