ਅੰਤਕਾ 2.

ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਸਹਾਇ॥੧॥

ਸਾਖੀ ਸੁਇਤ ਸਰ ਕੀ*

ਅਗੇ ਡੇਰਾ ਜਸੀ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਣੇ ਘੋੜੇ ਸਸਤ੍ਰ ਬਸਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਤਲਾਉ ਵਿਚਿ ਠਿਲ ਪਏ। ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ ਜਾਇ ਨਿਕਲੇ। ਘੋੜਾ ਮੁਸਕੀ ਸੀ। ਸਿਰ ਘੋੜੇ ਕਾ ਮੁਸਕੀ ਰਹਿਆ, ਹੋਰ ਚਿਟਾ ਹੋਇ ਗਇਆ। ਗੁਰੂ ਕੀ ਸੁਰਮਈ ਪੌਸਾਕ ਸੀ, ਚਿਟੀ ਹੋਇ ਗਈ। ਦਸਤਾਰ ਸੁਰਮਈ ਰਹੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਸੇ; ਹੋਰ ਪੋਸਾਕੀ ਪਹਿਰੀ।

ਸਿਖਾਂ ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਏਹੁ ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ। ਘੋੜਾ ਪੋਸਾਕੀ ਚਿਟੀ ਹੋਈ। ਘੋੜੇ ਸਣੇ ਵੜੇ ਤਾਲ ਵਿਚਿ ?

'ਭਾਈ ਸਿਖੋ! ਇਹੁ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਪੁਰਬੀ ਕਾ ਬੇਲਾ ਸੀ।' ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ 'ਏਹੁ: ਤੀਰਥ ਹੈ। ਏਥੇ ਰਾਮਤੀਰਥ ਆਇ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਰਾਮਾ ਔਤਾਰ ਲਊ ਕੁਸੂ ਕੇ ਜੁਧ ਸਮੇ।'

ਸਿਖ ਲਗੇ ਅਸਨਾਨ ਕਰਨ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਓਦੋਂ ਪੂਰਬੀ ਕਾ ਵੇਲਾ ਸੀ। ਅਭੀ ਨਛਤ੍ਰ ਸੀ। ਸਿਖਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ, ਏਹੁ ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ! ਆਪ ਕੀ ਦਸਤਾਰ ਚਿਟੀ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਹੋਈ? ਘੋੜੇ ਕਾ ਸੀਸ ਚਿਟਾ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਹੋਇਆ ?”

 

* ਪਿਛੇ ਆ ਚੁਕੀ ਸਾਖੀ ੭੬ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕਥਿਆ ਮਗਰੋਂ ਪਾਇਆ ਆਖੇਪਕ ਰੂਪ ਹੈ ਇਹ ਸਾਖੀ। ਦੇਖੋ ਟੂਕ ਪੰਨਾ 108 ਦੇ ਹੇਠਲੀ।